Oλα εμφανιζονται και ολα μου μοιαζουνε περαστικα ειμαστε ραπ αρπακτικα και απο καθε σου λεξη αρπαχτηκα τρεχουνε να μας προσπερασουν τους σιχαθηκα μα χαθηκαν μεσα στους καπνους λες και καιμε λαστιχα χωνεψε με πουστη δεν με κανεις περα το καραβι και το πληρωμα σου το εσκασα σε ξερα
Νιωσε τον αλητη οταν σπιτι του καθεται και το φτυνει
δεν χαριζεται γκρεμιζει οτι βρισκει στον διαβα του toy
μαγκα δεν παιζω ελεγχω την τεχνικη
ανασαινω με την τεχνικη που στο αιμα κυλα σαν LSD
ΦΒΣ παρε παραδειγμα τον αναιδη δεν θελεις να του παιξεις την στραβη
MC ερασιτεχνη εχω ριμες top (...) που να προκαλουν ηλεκτροσοκ
να 'χα τον απαραιτητο εγωισμο
για να σκοτωσω κανα δυο απο τους φλωρους που ξεπουλησαν το ραπ για το χρυσο
οι λυτες ομως ψαχνουν αφορμη για να με δεσουνε bro υπνοβατω
μεσ' στη πολη που υπνοβατει ολοκληρη στυλο
τετραδιο με μουτσουρες τις γκραβουρες της Αθηνας
του 90κατι σκουρα κτιρια καρικατουρες
ανθρωπων να κανουν σβουρες
γυρω απο τον αξονα τους με αγχους καμπουρες
αναμεσα τους κι εναντια τους πινουμε
απο του δρακου το στομα βγηκα ανεπαφος
κερδιζω εδαφος εκτακτο περιστατικο με το ραπ εγκελαδο
με βρομικο εγκεφαλο who's next πολυβολα με ραπς σ' αμπουλες
που λες κανω τους MCs δουλες μου μονο με ενα κουπλε
μην το μπερδεψεις με τα μπουμπλε
απο την κολαση πισω δεν θα γυρισεις μουλε.
Ακου, κατω απ τα πευκα οταν ανοιγω τα ματια μου μονο νεκρα σαν να γινα παιδι σε λιγα μετρα καθως τα βηματα μου με οδηγουν στο τελος ειναι το μονο που θυμαμαι μεθυσμενος καθως σηκωνομαι νιωθω τη φυση να με κοιταει και νιωθω την κυστη μου να ποναει πηρα τη πιστη και συρθηκα μες στο χωμα ζαλισμενος οταν πισω απ τον θαμνο ειδα το μελλον μου ενα παλατι καλυμμενο με διαμαντια μαζευω τις δυναμεις μου και βγαινω απο την καπνα και βλεπω φως δε θα μπορουσα να σκεφτω πως υπαρχει κατι τοσο μαγικο εχει παραθυρα απο φου
και τοιχους ποτισμενους lsd και βλεπω χρωματα παντου
καθως φωναζω
εκατονταδες γυναικες χορευουν διπλα μου ενω χαμογελανε δεν τρομαζω
γινομαι ενα με καθεμια τους σαν να ητανε η τελευταια καθως γλειφω το πατωμα
και ητανε τοσο ομορφα που οταν ησυχασα
εκλεισα τα ματοκλαδα κι αποκοιμηθηκα
οταν ξυπνησα
παγιδευμενος μες στο φουρνο με κομμενη την γλωσσα μου που να ηξερα
Ναί , συγχώρεσε με επάνω μου'αμαρτίες κουβαλάω και τυρρανιέμαι υπέροχα και πόσες αναμνήσεις πετάω μες'την φωτιά πριν το ξημέρωμα μονός ήμουν και πέταγα μέσα στο κρύο περπατούσα με τα πόδια μου γυμνά κάπως με έλεγαν μα δέν θυμάμαι όλα για μένα πέθαναν , δέν βρηκά τίποτα στον πάτο της λίμνης κι έτσι ανέβηκα κι όσοι μ'ειδανε γερασαν , γέλασα κάπου κοίτα που βρέθηκα δαίμονα κι'όμως έφυγα , ποιός σου μιλάει υποθέτικα τέλικα ? Πόσο σιχαίνομαι το κέρδος τόσο που βγάζω μόνος μου τα μάτια μου και βλέπω μόνο πένθος , έγω τον κώλο δέν στον φίλισα μόνο για μένα γράφω οπότε δεν σ'έχω ανάγκη σίγουρα κι όταν τα πάντα σκοτεινιάζουν ότι κι άν ακουστεί θα 'ναι κρύο μεσ'τις φλέβες μου έχουν καταραστεί το είδος του πλανήτη τον πίθηκο που πίστεψε πώς όλο το σύμπαν του ανήκει τωρα συνόμοτουν στην κόλαση σε ποιόν δυστηχισμένο θα μοιράσουνε πάλι την τρίτη όραση , για να πεθάνει απο την τρέλα του μέσα σ'ένα παγωμένο δωμάτιο στο λαιμό του την πένα του , για να πεθάνει απο την τρέλα του μέσα σ'ένα παγωμένο δωμάτιο διχώς πάνω του δέρμα .
Κακοήθης
Και απο το πρώτο τσίγαρο πέσε κατω και μόκο bong da city σ'ολες τις γωνιές παρα το φόρτο έργασιας που έχω να γαμώ τον κάθε στόκο ναι καμένοι λένε πίνουνε μπαφους και παιζουν χορτο μάτια ανοιχτα κρατω παντα κι'ολα ρευστα κι'ολα σωστα κυλανε οταν η'ομαδα βγαινει χτυπα , απο τις πρωτες προβολες των παρανομων των δρομων κι εφοδους κάνουμε ταπα το γκαζι κι'ετσι σαλπαρουμε ξεκινησ'απλα σαν εκδικηση των λιγων επιθεση των λύκων κι'αποικων μενω για επειγων περιστατικα που απεικονιζω μεσω στοιχων μα στην πραξη αν σε πετυχω δεν θα γλιτωσεις ανηκω , ανηκω σ'ομαδα που γαμαει κι'οταν λειπω θα βγαζεις τον σκασμο γιατι'αν ξαναρθω δεν θα φυγω ζησε καθε σου στιγμη γιατι όλα κρατάνε λιγο εμεις χεζόμαστε με μίλκο αραζουμε και ακούμε νιβο... Τσάκι
Μαυροφορεμενη σκια μου τα τετραστοιχα μου κομπος και θυλια μπροστα μου γίγαντες στο μαύρο μου τοπίο υγρό και κρύο φτιαγμένος απο μόλυβδο και θείο εκρικτικός μηχανισμός στο εμποριο ολων των κυρίων μένω καρκίνωμα που αγκαλιάζει τον πλανήτη σου απ'τα σύννεφα ως μαύρο αποτύπωμα το bong απόγωνος θνητων τα χέρια τους βυθίζω στο αίμα απεικονίζωντας το θανατό μας μέσα στο μπετόν φτύνω σκοτάδι βήμα βήμα απο την κόλαση στον Άδη εγω ο Κάκο και ο Μάνι μόνοι μας με κόνειο για μελάνι ηχογραφώντας το κοράνι για την Gotham κάθε βράδυ για πιστούς και λίγους φτάνει , απ'τα γόνατα στην μέση στον αυχένα στο κεφάλι προσεχώς το Bong κατ'απ'τα πόδια σου σε τύλιξε κι'αργοβουλιάζεις στο τετράδιο που γράφεις έχεις φτιάξει το εγώ σου ενω το ράπ μου είναι πιο βρόμικο κι'απ'το κωλοχαρτό σου . Άδοξος
Οταν ανοίγω το στώμα μου'ανοιγώ πόλεμο όπου βρεθω βγαινει πηγη απ'τ'αλήθινο εγώ μου δεν εχω μυστικά μονο το flow μου μην ψάχνεις το ποιόν μου μόνιμα καβλωμένος ζαλισμένος απ'τις μύρωδιες του δρόμου νιώθω το σώμα μου ανάλαφρο και το μυαλό μου πάντοτε βασικος συνεργός στον θανατό σου χώσε μας ή χώσου κάνε το καμπόσο όμως με ψεματά και φήμες δε βρισκείς το φώς σου μούσικος τυφώνας Bong Da City καίμε πρότυπα σπάμε τις βιτρίνες σας μακρία ραπ ταυτότητα κόλλημα απ'τα δώδεκα εχω το κόλλημα το ραπ ειναι ο λόγος που ξεφεύγω απ'το πρόβλημα , δε'πα να γίνεται χαμός να επίκρατει ο ράτσισμος δέ λύγιζει ο δύνατος δέν είμαι πια μικρός εχω περάσει όλα τα στάδι'αυτής της φάσης το γράφω άνετα και'συ σκοπός σου ν'αντιγράψεις είμαι αυτός που είμαι και τι είμαι να μην ψάξεις κερδίζω σέβασμο ενώ υποκρίνεσαι θα χάσεις εχείς ερωτημάτικα πρεπεί να μεγαλώσεις man κι'υστερά θα'χεις γνώμη για να μιλίσεις για μας .
Σκάμε μπροστά σου να κρίνουμε εσένα και τη δουλειά σου
για φαντάσου εκμετάλευση ακόμα στα αισθήματά σου
γιατί είσαι μείον τα έβαλες με crew μεγαθηρίων
εκπρόσωπος των δρόμων των κρύων άνευ ορίων
είναι bong, κρυμμένη αλήθεια μέσα σε bong, είναι bong
για μυαλά χαζών κ άπιστων οπαδών που κάνανε κωλομπαρού την κουλτούρα μου
έχω μόνο τη μαστούρα μου και μάθε πως είναι η μόνη καψούρα μου
μένουν μονάχοι, μόνοι στο δρόμο να ρίχνουν στάχτη
μόνος στο δρόμο να ψάχνω κάτι κ όλα θολά
όλα πουτάνα, κάπως κ απρόσωπα
κ ακόμα ψάχνω γελαστά και χαρούμενα πρόσωπα
εν τέλη παραδέξου πως η μόδα παρασέρνει
και ότι σ'έχει παρασύρει και σε πήρε απ'το χέρι
νταλαβέρι όλη η ζωή μου μαζί μου μείνε και στήριξε
το παιδί που πέρασε πολλά και ξαναγύρισε
με νέες ιδέες, λιγοστές στιγμές, ωραίες
αφού ανθρώποι επικοινωνούν μ'ασύρματες κεραίες
έχω κόψει τα πολλά, πολλά κατάλοιπα
που μ'αφηνε ο τρόπος ζωής μου μ'ένστικτα αλάθητα
μου συστήθηκες σαν πουτάνα και σου 'πα χάρηκα
κατόπιν σου'πα πάρε τον πούλο να νιώσω άνετα
σου τα 'λεγα πουστιά κ αχαριστία μόνο μετάλαβα
κατάλαβα γεμίσαμε παιδιά κάπως ατάλαντα
Μάνι:
Μέσα στην πόλη των χαμένων ανθρώπων παρασιτώ
γύρω τσιμέντο και γκρίζο, αναζητώ όσο βαδίζω κάτι να κρατηθώ
ανακαλύπτω μέσα από στίχους το αληθινό
κ αναμιγνύομαι με το σκοτάδι, μ'αυτό ένα γίνομαι
καθώς γράφουμε πίνουμε
τ'αναμενόμενο νομίζουν δίνουμε
νομίζω πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται και κρίνουνε
τις καταιγίδες μουσικής που φτύνουμε
σας σβήνουμε ομάδες μ'ένα δίστιχο
κ αν θες μπορείς ν'αναζητήσεις για κάτι αντίστοιχο
ταυτόχρονα ο φονιάς αντανάκλαση στα μάτια σου μπροστά
Λόγος ημών μέσα απο τα βρώμικα στενά, μοιάζει πορνό
τα αυτιά σου ανοιχτά να σου θυμίσω toy τι εκπροσωπώ
και ποιος είμαι, έχω ευθύνες, ανίκητες ρυθμικές καραμπίνες
απείθαρχες σκοτεινές ρίμες χτυπάνε εγκεφάλους και φίρμες
είδες πως το ραπ δεν ειναι business
είδες ότι γράφω ό,τι ζω, κυνικό, γιατί αυτό που βλέπεις παίρνεις
και δεν έχω λόγο ψέμα να σου πω, αντιλαβού
καπνοί που φτάνουν ως τον ουρανό
κ όσο μιλάτε να προσέχετε το που πατάτε, το που προχωράτε
έχω νάρκες φυτεμένες για νταβάδες, γλύφτες και πελάτες
γίγαντες που γίνονται μύγες όταν περνάμε με τις πάντες
θέλεις μάχες, θέλεις το πιο σκοτεινό πρόσωπο μου απέναντι σου
για να καταλάβεις ότι είστε μια ατάκα μάγκες
το πιο σκοτεινό πρόσωπο μου απέναντι σου
για να καταλάβεις το αν θα σε σώσουνε οι πλάτες
Ίνκα:
Είναι 7 φωνές
από της γης τα πέρατα που ακούγονται κραυγές
ανερχόμενες μουσικές μηχανές
του δρόμου ανάδοχες πληγές
είμαστε εξάνθημα απ'το χθες
καταναλώνεις ώρες μα δεν θα το βρεις ποτέ σου (x2)
Tsaki:
Φορές που χάνομαι καθώς ο ήλιος πέφτει
κάθε μέρα ν'αντικρίζω ένα ξένο στον καθρέφτη
κ έχει τόσο καιρό να φύγει η μέθη που δεν ξέρω
αν είναι αλήθεια το τι ζω κ όμως κάτι με αποτρέπει
από την κάθε λογική, την κάθε σκέψη και κάθε μου λέξη
αυθόρμητη σαν κάτι να με έχει κυριεύσει κ είναι
μη αναστρέψιμη έλξη από τη θέση του συνοδηγού
απλά να κοιτώ πως με καταστρέφει
η μόνη λογική στη σκέψη πως παράλογα μπορώ
να κάνω κάτι που δεν πρέπει και μ'αρέσει
σ'ένα τόσο θολό κόσμο, μόνο, κοιτώ τον κώλο μου
δεν παίζει να 'χω χρόνο βλάκες στο μυαλο να χώνω κ αν
ήσουνα φίλος μου, κ αν ερχόσουν δίπλα μου
κ αν άκουγες τι έλεγα μαν είσαι μαζί μου
φανήκανε ποιοι ήταν οι σωστοί και ποιοι το λάθος
ποιοι στάθηκαν σαν βράχος
π.χ. χτίσανε τοίχη όταν ανέβασα τον πύχη
αρκούν οι στίχοι να σου πω πόσο ξεφτίλα γίνεσαι παλιοσκουπίδι
ήδη τόσο καιρό δίνω το σάλιο μου για να σε φτύνει η τύχη
και αν ποτέ βρεθούμε αντίκρυ, τρίτοι καλά θα κάνουν να σωπάσουνε
γιατί θα τους το βγάλω από τη μύτη
κοίτα κάτω κάτω όσο το μυαλό μου είναι στο σάλτο
καλά θα κάνεις να κοιτάς μην προσπαθήσεις καν
τα όνειρα τελειώνουν όταν όλα καλά παν
είναι στο μίζερο στίχο που κρύβεις
που τόσο καιρό το παίζεις πως τρελαίνεσαι μ'αρχίδια αλλουνού
έλα κουβάλα τρέλα, κουφάλα κρύβω λέρα
αφού σιχαίνεσαι ν'αγγίξω τη ζωή σου κάνε πέρα
Δεν βρήκα μέθοδο μένω καθηλομένος συμβαίνει με το ένα πόδι μες στον τάφο βαδίζω σε ναρκοπέδιο
Δεν έχω τρόπο διαφυγής μα δεν θα απελπιστώ ποτέ μου γεννήθηκα σε συνθήκες πολέμου blood
Και τα όνειρα μου χώρεσαν σε ένα τετράδιο,με φάρμακα και δαιμόνων παράσιτα στο ράδιο
Στο παγωμένο μου δωμάτιο με θέα τις κεραίες στις ταράτσες πάνω απο τον ακάλυπτο
Πίνω στα λάθη μου φως για το μονοπάτι μου ο φόβος,τα λόγια σου προδότη φανερώνουν για αυτό μην κάνεις τον κόπο λοιπόν
Το φίδι νιώθω,θα κάνω ραπ ως οτου να με βρούν ανάσκελα από κρότο γαμώ το πρόγραμμα που ακολουθούν δεν το 'χω στόχο
Και εγώ να ενταχθώ στο τάγμα των μηχανοκίνητων ανθρώπων,καλοστημμένο κόλπο αιτήσεις πολιτών καταχωρήσεις
Και φακέλωμα μέσω των κινητών όπλο πολιτικών είναι ρουτίνα τα καρέ ανάμεσα σε διαφημίσεις όταν στα χρήματα τα σύμβολα
Περνούν μηνύματα και πεποιθήσεις κάμερες καταγράφουν μην μ'αγγίζεις από το 87 να μπουσουλάω τα πόδια μου ριζώσανε στο χώμα που πατάω
Και δεν αντιδράω όπως μου μάθαν γιατί δεν μου 'παν τον λόγο,αισθάνομαι μόνος στον ίδιο χώρο με εσάς και αυτοί που δεν μπορόυν
Να ακούσουν ας διαβάσουνε τα χείλη μου ποιον χρόνο μετράς τα πάντα μάταια το στραβοπάτημά σου για τον γείτονά σου σκαλοπάτι
Προς το διάστημα καίγετε η πόλη και μάλλον παλαβώσαν όλοι εφόσον το δηλώνω στεγνά δίχως καφέ θα φας πιστόλι από καλώδια συνδέσεις σχέσεις εξ αποστάσεως
Ελάτε κάψτε με είμαι Άθεος.....
E.Π
Καίνε το σπίτι μου συνανθρωπε τι με κοιτας
σιχαθηκα τον ιδιο τον πλανητη μου και σας
απο τη φύση μου νομάς
όπου γης και πατρης με drugs βγάλε τη μάσκα που φοράς
σταμάτα να με κυνηγας,κωλομπατσε μη με τραβάς
έχω την τάση την τάση να κάνω μπραφ
ξεκινάω μόλις ακούσω απ τ' ακουστικά το τσαφ
λέγεται ραπ και είμαι εθυσμένος σ' αυτο οπως το παιρνω
με πιο πολλα ψυχολογικα από το δημιουργό του daffy duck
ειμαι νεκρος και χορεύω βλάκα τράβα στο deka dance
μόλις γεννιέμαι πεθαίνω, παίρνω στο λαιμό μου τους φανς
είμαι το δέντρο και έχω εχθρό μου το τσιμέντο
προσπαθώ να επιβιώσω κάθε μέρα απ' όλους σας
διαφέρω, θαρρώ εγώ λεφτά μου δε σας θέλω
ούτε θαμμένο μες τη γη χωρίς κάποιο που δε ξέρω
κάθε τόσο στα σκουπίδια βλέπω κάποιο πεινασμένο
και έναν μπάτσο να κρατάει κάτι σαν κάποιο που ξέρω ΜΑΝΙ
μέσα από τη παγωνιά
τα μάτια μου δεν βλέπουν λεπτομέρειες
και καταλήγω να πατώ τυφλά, με
παρακολουθούν μέσα από κάμερες
και φθηνά κινητά είναι η Αθήνα
μυτρα μεταλλαγμένη από πόρνη που γαμιέται σε βιτρίνα
τώρα πια δεν αισθάνομαι
αυτοκτονώ μέσα στο τμήμα
να το 'χουν οι βλαχόμπατσοι καδένα
στο λαιμό τους για ένα μήνα
ώσπου να απλώσουνε τη στάχτη μου στη μνήμα
περιφέρομαι μέσα από τα στενά
σα να 'μαι φάντασμα και χαρακώνω
πόνο δίνω, πίνω δηλώνω στοίχο
και σπίτια σας στοιχειώνω τη νύχτα φτύνω το γρίφο
τη μέρα προσπαθούν να τον λύσουν
σε μεθυσμένους η τυπική λογική σου περιμένει
έχουνε πρωταιρεοτητα το συναίσθημα
καταραμένοι σε ένα οργανωμένο έγκλημα
μένω σαν έγκαυμα στη μνήμη τους
είναι πρώτο συμπέρασμα
σφίγγουν οι μύες
όταν χαραμίζομαι με χημείες
γιατί μη με ρωτήσεις φίλε μου 'χουν τελειώσει οι δικαιολογίες
και επίσης έχεις κάθε λόγο για να με μισήσεις
είμαι κάτω απ'τη πανσέληνο
πίνω κουτόχορτο και πέφτω κάτω στο χώμα σα τραπουλόχαρτο
και όσο το σώμα μου πονάει το μυαλό μου ταξιδεύει
εκείνος ο πόνος που με μαγεύει,εκείνος ο πόνος που με μαγεύει
κάτω απτα αστέρια, μέσα σε νύχτες που πληγώνουν
έχεις εντύπωση πως φοβάμαι τα αντίποινα
δεν έχεις ιδέα, δεν έχεις ιδέα
δεν έχεις νιώσει τους δαίμονες να πνίγουν τον λαιμό σου και μιλάς
είμαστε μόνοι μας κουφάλες, στο περιβάλλον σας ακάλεστοι
bdc , XΑ , με λένε Μάνι ,Ε.Π στο στομάχι σας για το 2010
ειν η Αθήνα ...
Απόψε κύλησα, μίλησα με μένα καθώς λύγισα
αντίκρισα τα λάθη μου έτσι και τα συζήτησα
με την μοναξιά μου δείπνησα και την εκτίμησα
ευγενικά την άφησα να πληρώσει και ζήτησα να φύγω
και πάλι τις παλιές πληγές ανοίγω
και θίγω, αυτούς που δεν με νιώσανε στο λίγο
γιατί πάντα κρύβω κάτι για μένα για να ξεφύγω
και συνθλίβω ότι με διώχνει απο κει που ανήκω
είναι σκοτάδι, μα πάλι ψάχνω κάτι που να λάμπει
ένα σημάδι, μες στα στενά μου γρήγορο βάδην
και τροχάδην περνάνε τα χρόνια και πίσω μένουμε
μα το σημαντικότερο μένει ότι αντέχουμε
τώρα νιώσε με ρε και μη διστάζεις
μην έχεις όνειρο στην ζωή σου να διατάζεις
τώρα κοίτα πως τα πράγματα πήρανε διαστάσεις
σε φάσεις χωμένος που δεν θα τις καταλάβεις
Μανιακός
Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες κι ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου (x2)
Κακοήθης
Πες μου γιατί όλα κυλάνε εναντίον μας
πες μου γιατί δεν κάνεις κάτι για εμάς και τον πλησίον μας
το νου μας και είναι το μόνο που δεν είναι μείον μας
όταν κάποτε θα κάνουμε όλοι το ταμείο μας
είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξεχνάμε
στιγμές που ζήσαμε και είπες πως δεν φοβάμαι
μόνο μείνε δίπλα μου και μίλα μου και όλα καλά θα πάνε
εν τέλει δεν θυμάσαι τίποτα όμως θυμάμαι
Χίλια πράγματα μες στο κεφάλι μας και προσοχή
άλλοι ξεσπάνε στην μπάλα και άλλοι στην πολιτική
εγώ γιατί διάλεξα να ξεσπάω στη μουσική
μη ρωτάς και αυτό που ακούς εύχομαι να σου αρκεί
περιβολεί το μυαλό μου την καρδιά μου στα ξενύχτια μου
ότι κάνω για μένα το κάνω, κι όλα στα αρχίδια μου
μεγάλε, κάτι για την πάρτη σου εσύ κάνε
γιατί τα χρόνια φεύγουν αέρας και όλα κυλάνε
Μανιακός
Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες κι ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου (x3)
(Τάκη τσαν)
ευτυχισμένες μέρες χωρίς σκοτούρες ούτε έννοιες
γυρνάω πίσω τον χρόνο σε μέρες παραμυθένιες (x4)
πίσω στο '87
δε με 'νοιάζαν τα γκαφρά
Μανιακος
Σηκωθηκα στον υπνο μου μεσα στον κηπο σου περπατησα μα δεν κοιταζα πισω μου ειχα τα ματια μου κλειστα καποιος με ακολουθει δεν ειναι φιλος μου κι οταν γυριζω εχει φυγει μεινε διπλα μου και δες το φως να αντανακλαει στις ταρατσες ειμαστε γενια του μισους 2000 και κατι δαιμονες στιχους μα τη ψυχη μου δε πουλαω εχω κατι παραπανω απ' τους κατοικους μεσα στον πλαστικο τους θολο κανω κυκλους οσα εχω χασει μεσα σε τεσσερις τοιχους κι 'ναι κολαση μαλλον θα μ' αποφευγετε σα μολυνση οταν χλωμος κυκλοφορω μεσα στο κεντρο νυχτες που κατω απ' τη πανσεληνο πεθαινω μεθυσμενος μονος και αρρωστημενος ειναι εξαρτηση κολλησα παλι οπως το δερμα στην εξατμιση και παντα επιστρεφω σε οτι ειπα μαγκα τελος τα παντα γυρω παγωμενα μονο καμερες να παρακολουθουν καθε μου βημα ισορροπω επανω σε καλωδια με φοντο την Αθηνα και τυλιγμενος μεσα σε συρμα αλλοκοτες συχνοτητες εκπεμπουν τα καναλια οι τυψεις γινανε φονισσες δε μ' εμαθες ποτε ποτε σου δε προσπαθησες ακομα και να το 'θελες μα μη μου λες οτι δε προλαβες την ωρα δες δεν ειναι υπεροχες οι μερες που φευγω μα αν δε το προσεξες διχως εκεινες δε θα 'σουν εδω κι αυτο ειναι προφανες κλεισ' τις κουρτινες και το φως ασε με μονο μου πενθω τον πονο μου μεσα σε ατμοσφαιρες.
Styl Μω
Αποψε φοβασαι παλι μη χαθεις σε παραισθησεις ανθρωποι με φτερα προσωπα δαιμονα αντικριζεις κι αυτο σε κανει ν' ακους τις σκιες γιατι δεν ακουστηκαν οι προσευχες σου τριγυρω σου ολα ειναι ιδια ο κοσμος μας ανημερο θεριο χτιζει κελια μεσα του ολα γκριζα στην απαγορευμενη πολη βια ολα κι ολοι φαινεται να μενουμε μονοι bong da city κι ασε τα τρελα σου τα στολιδια δε ζουμε πλεον μεσ' στα παραμυθια ξενε δε λεω οχι να αφεθεις μα μην κλεισεις τα ματια σου και μετα χαθεις μεσα στο ψεμα μεσ' στα τοπια που ψαχνουν βροχη γιατι ολα ειναι ηδη ξεραμενα ψαχνεις το φως και το σκοταδι γινεται φιλος και εχθρος σου και στον καθρεφτη σου θολο το προσωπο σου αντικριζεις ομως δε βλεπεις καθαρα γιατι ενωσες τα σπασμενα κομματια κι ολα γυριζουν σαν τρελα ολα γυριζουν σαν τρελα.
Inka
Αυτες τις μερες νιωθω μονη τοσο που πατω στα λαθη μου αναδρομη στο παρελθον προβληματα στην πλατη μου δεκαδες απο χιλιαδες λογια εκατονταδες απο ατομα που δε τους ξερω και δε με ξερουνε επισης ακρες πολλες μα δε μπορεις να πιαστεις απ' αυτες αυταπατες μονη στο περιβαλλον μου και γυρω γυρω χαρτες μα ποιον προορισμο να παρω δε ξερω αφου ολες οι στασεις ειναι σαπιες κοιτα τον ουρανο μακαρι να θυμασαι στιγμες που μεσ' στα χερια μας περασαν μη φοβασαι παρε ανασα στον κοσμο μου τα πριμα και τα μπασα δινουνε να καταλαβεις οτι ειμαι απο αλλη ρατσα αποτυπωνω στο νου μου τοσες συχνοτητες αναμεταδοση σε πεντε ενοτητες πως ειμαι δε με ρωτησες ποτε σαν σημα κατατεθεν μεσ' στο κεφαλι μου τερεν και παλι πισω οι διαβολοι μεσ' στο κεφαλι δεν μ' αφηνουν να σ'αφησω τοσο οσο μακρια μου και να φυγεις θα γυρισω ψαχνω τη μυρωδια σου στο σκοταδι σα το σκυλο και γαβγιζω αναθεμα που στον καπνο ζυγιζω τι αξιζω κι αν πεσω στα χαμηλα μακαρι να 'χω κατι να θυμιζω πως δε πεθανα αλλα χαθηκα στο γκριζο, πως δε πεθανα αλλα χαθηκα στο γκριζο.
Tsaki Vs
Βουτω τα χερια μου στο κρυο αγγιζω το ξυραφι λιγο λιγο σταζει αιμα και μου φαινεται αστειο κοιτα οι σταγονες σχηματιζουν ζωγραφιες περηφανος που εχω φλεβες καλλιτεχνικες η ακρη των ματιων μου συλλαμβανει τις σκιες μα πριν καλα τ' αντιληφθω ενωνονται μ' αληθινες το νιωθω γυρω μου δε ξερω τι σκοπο εχουν παντως ειναι στο σπιτι μου και υπουλα κινουνται παραισθησεις ιλιγγος στο εδαφος δονησεις μια φωνη ακαταλαβιστικη παγωνει τις αισθησεις σταματω με το ζορι προσπαθω το να σκεφτω ισως να παλλεται το εδαφος γιατι δεν αντιδρω παω να μιλησω μα δε θυμαμαι καν τι ξεστομιζω νιωθω αδυναμα τα χερια ενω δεν ξερω αν γονατιζω ενα πεπλο μου θολωνει το τοπιο το οποιο μ' εμποδιζει τιποτα δεν αναλυω με κοιτανε το νιωθω και το νιωθουν πως φοβαμαι το κοκκινο γυαλιζει στη θολουρα που κοιταμε στα χερια ξυραφι κατευθυνομαι προς τον καθρεφτη να δω τι υπαρχει χλωμο χαραζω το χαμογελο απ' τις ακρες των χειλιων να δουνε και να δω ποσο ομορφα γελω.
Περπατησε μαζι μου, συνοδεψε με, ολα τριγυρω μας καμμενα ειναι ξενε
δεν εχουν θεση οι προσδoκιες, αν υαινα εισαι και μου πουλας λυκοφιλιες
αν ησουν αδερφος και καποτε γυρισες πλατη δε πειραζει,
αν ηξερες και ξεχασες ποιος ειμαι δεν με νοιαζει
απλα περπατα και κανε μου τη χαρη ψηλε κοιτα με στα ματια
κολλανε οι γλωσσες μας οταν καπνους ρουφαμε
μιλανε οι καρδιες, τοσες σκοτεινες μερες, που ναι πιτα στις ανατροπες
ενω ο μπατσος με κοιτα στραβα, κραταω ξυλοκαινη
αν χαθηκα καποια στιγμη και δεν με ξαναειδες ποτε σου εχεις ευθυνη
μαλλον ειναι ανωφελο να προσπαθω να δειξω καλο προσωπο
ποσοι απο σας με βρισκουν απαισιοδοξο
ποσοι γινονται στοχοι, ακομα αισθανονται και ειναι μονοι
παρεα με καποιο στοιχιο, στους δαιμονες του ο καθενας παιζει κρυφτο
μονο σκονη, και αν με ρωτησεις τον λογο που δεν μιλιεμαι, θα σου πω
χρηματα,δουλεια, δεν εχω μελλον
πολλους φιλους να μην κοιτανε πρωτα το συμφερον
απεχω απ το κυκλωμα των μοδατων και ωραιων νεολλαιων
το βρισκω ρουτινα, ζω στην αθηνα
στο στομα μου σειρες απο ξυραφια
καθε βημα μου πνοη, καθε στιχος λαιμητομος
λογος, ζω την εποχη του κτηνους επισης εφ'όλης της υλης
λιγοι παιζουν με ορους ισους
πολλοι χαθηκανε σε εφημερους παραδεισους
και το τι παιζει δεν βλεπουνε
βαλανε καμερες τριγυρω να με ελεγχουνε
μα πεφτει ομιχλη, απεφυγα το να αφησω ιχνη
και τρελενομαι, το δρομο μας συνεχιζουμε
κατεβαινουμε μη δινεις σημασια
στο γειτονα που κοιτα, δεν εχει ουσια
κλεισε την πορτα
ουτως η αλλως πεφτει η θερμοκρασια
you think Bong Da City is stupid and you are the clever one? Problem! You think Bong da city is stupid? ahh
Tsaki
Εκπροσωπω τη φαρα μου μαλακο
απο τα ψυχολογικα μου κατω
κρυβω ενα μπασταρδο Tsaki μουνι και λασπη θα σε κανω
οποτε θες απλα ενα verse για να σε μαθω
μου χρειαστηκαν 7 γραμμες σου κ' οι 7 κοινες mcs του opening act
χαρακτηριζω τη πορεια σου toy οτι πιο wack
μπορει να κανει ενα σκατομουτρο να το bdc γιατι δεν τα'χει
με rapαδες τακημοιαζει το styl τους τακη μοιαζει
και μου λεν δεν το πειραζει
αναγκαζομαι να λεω πως ολα πανε καλα
γερασαν μονο για ποσοστα
παιρνουνε πισω τα κουπλε τους οσο ντρεπονται γι'αυτα
συναναστρεφονται με βλακες για να νιωθουν καλα
mcs που κλαιγονται φιλοσοφουν γιατι ολο το παιζουνε rap
το ζω και χεζομαι δεν παιζουν λεφτα
ειμαι του μισους η χειροτερη γενια
ναι bong για παντα και καλα θα κανεις
να παρεξηγεις πιο συχνα
mcs σκουριασανε προωθουν βλακες για να νιωθουν καλυτεροι
οσο rapαδες βαζουν με rap το παιζουν ανηξεροι , μπα
εδω ειναι Ελλαδα ραπαρετε τσαμπα
ειναι μεχρι να πεισω τον Μανι να παρει κεφαλια
εδω ειναι Ελλαδα ραπαρετε τσαμπα
οσο bdc ραπαρουν δε σηκωνετε κεφαλια
αδερφες βγαλατε φημες οτι παιξαμε μπουνιες
αλλα ειστε κοτες
μας γλυφατε τ'αρχιδια ωσπου να κλεισουμε τις πορτες
μουφατζηδες ξεσπατε σε porn
αντι να καταλαβετε πως ειναι απλος βιασμος
τι να μας πεις?
καταλαβετε κανουμε rap για τοξικομανεις
μετρημενοι στα δαχτυλα ραψωδοι
bong για παντα
Κακοηθης
Αντε γαμησου μεσα απο εναν μεθυσμενο νου
το bong da city ολο κολλαει γι'αυτο και κολλαει παντου
και δεν κολλαει κι οταν ξεκινησει ο πρωτος το ντου
θα 'χεις δουλεια το ξερω πουσταρα και θα 'σαι καπου αλλου
μα εχω την υπομονη
να περιμενω εσενα και το επομενο μουνι
που θα μιλησει
ζουμε ωραια γιατι ζει μεσα μας φυση
γι' αυτο το προβλημα ακομα δε βρηκα λυση
συμπεριφερονται σαν πουστηδες που κλαιγονται
φευγουν οταν μας βλεπουνε
φημες βγαζουν και χαιρονται
πες μου ποτε συναντηθηκαμε υπεροχε
και ποτε παιξαμε μπουνιες πες μου ξενερωτε
απο τα παρκα ισως συναντησεις κι εσυ τη μαρκα
εκει κατοικουμε κι εκει μας κολλησαν τη σταμπα
μαλακα εντεκα και εικοσιπεντε θα φωναζεις
bong για παντα μαλακα,παντα
Μανιακος
Ποιον να κυνηγησω
Ελλαδα το rap των ηλιθιων
ποζα ολοι πνιγμενοι μεσα στα σαλια
πουτανες που ζητανε προβολη χαμογελανε σε καναλια
πριν το μπουκωμα
μεχρι να τους στειλουμε στον Πλουτωνα
γυριζουν πισω και κανουν τα ιδια νουμερα
πως περιμενεις να μιλησω με υπονοουμενα
να'στε χαρουμενοι που ακουτε τη φωνη σας
αν ηθελα κουφαλες δε θα ραπαρε κανεις σας
οποτε ζησε το ονειρο σου για λιγο , δεν με γαμας
τον κωλο του θεου σου ανοιγω
κοιτα απο την πρωτη γενια
των δαιμονισμενων κατι επειγων
πειραματα σε σωματα κατοικων
Μανιακος
Δεν ανατελει ο φλεγομενος γιγαντας πισω απ'τις εργατικες
δωδεκα μηνες πενθους ανηγουν προοπτικες μονο στο θανατο
ιδανικες δε γινονται οι καταστασεις ειναι βασανο
και σ' οτι πηρες καποτε με κοπο
ποτε δε θα ξεφυγουμε απ'τη μαστιγα στο τοπο μου
νιωθω τον πονο γυρω μου παντα στην ωρα του
απο τη χωρα του
ποτε και θα θα'ναι δαιμονες πανω απ'τα συννεφα και πεφτει μπορα
τι κολλησε τα ποδια μου στη γη τι κανω τωρα
μπουσουλοντας δεν ανεβαινω την ανηφορα
μεσ' την καπνα
δε βλεπω τιποτα κλεινω τα ματια
και πες μου τι ζητησα
δεν ειναι η ζωη παιχνιδι σου πριγκιπισσα
νιωσε με εχω λογους που λιποθυμησα
πανω στα σκαλοπατια σου ομως δε λυγισα
τοσο αχαρες μερες τοσο ομορφες νυχτες
τις επιλογες μου εχω πληρωσει επι δυο
ημουν τεσσερις μηνες νοσοκομειο
για την παρτυ σου
φυσω στον ανεμο τη σταχτη σου
και φευγω να κανεις ελευθερα το κομματι σου
δεν εχω μελλον λεω
πως μαλλον φταιω
και εγω, τιποτα δεν ειναι τυχαιο
το χωμα που πατας ειναι το χωμα που σε γεννησε
πως του συμπεριφερεσαι σαν να'ναι κατι νεο
το νου σου
Κακοηθης
Το να ξεχασεις το ονομα μας
να μας ειναι η γενια μας
μισους
δεκα και κατι δευτερολεπτα σφυγμους και χτυπους
μεσα σε κηπους που χαλασανε και χτισαν μυθους
γι' αυτο κρατησαμε μακρια σας τη στρατια μας
και δες τι χανεται και τι επαναλαμβανεται
τι κανετε οταν σκαμε κι απ'το πλανο μας χανεστε
φαντασου να πεις κατι χασαμε για φαντασου
εδω ζησαμε τη μερα που δεν επιασε η πουστια σου
πιασε μας δειξε μας τι θελεις αλλιως ασε μας
πες τι εχεις να πεις και φιλε ασε μας στη φαση μας
δεν ειναι ευχαριστα τα νεα γι'αυτο μη ρωτας
θα σε χτυπισω πριν χτυπησεις τι σκατα ζητας
αλλη μια νυχτα θ' απειλησουμε το στεμμα σου
θα βγουμε να προσβαλουμε το ψεμα σου
που δινεις
οτι μας χαλασε κ' οτι χρονια μολυνεις
ειναι ευθυνης ζητημα
και 'συ πουτανα δε θα μεινεις
Μαγκα τι τρεχει,τσικι τσικι Bong da city
τσικιτσικι bong da city.....
Φονικος
Κατεχω τον ηχο γι'αυτο παντα
γκρεμιζω τροφη για τα αυτια τους
καθε μου στιχος μεσα στο πληθος
μονος συνηθως
φονι εεεεε
το αφηνω να κυλησει
σε ρυθμους που το μυαλο μου εχει κατακτησει
μονο χωνω φτυνω πονο
μοκο σ'ολο το'χω
ειναι το bong bong φονι και μονο
hardcore rap δινω καιρο μπαμπαμπαπ
ειναι το αθηναϊκο styl mo ανετο
οσο ανετο σ'αφηνω ριχνω mcs
απο τη θεση τους ματια ανοιγω
εμεις δε μοιαζουμε ουτε λιγο messieur
οταν μ'ακους σαν να σε φτηνω
ανηκω σε ομαδα που γαμαει κι οταν λειπω
ανηκω σε ομαδα που γαμαει κι οταν λειπω
Κακοηθης
Και πειτε bong
και στρεφω ευθης την καννη πανω σου
σε εσενα και ολα τα αλανια σου
ειμαι μπελας για την ομαδα σου
και διπλα bdcs
κολοδαχτυλα σε κρατος και police
ο κυριος κακοηθης δεν τον πειθεις
με δυο couple που φτυνεις
κριτικαρουνε πουτανας γιοι γι'αυτο κ'εσυ θα κρινεις
στο προσκηνιο μαλακο δε θα μεινεις
στα παρασκηνια που καταλειγεις
γραφω γραμματα για αγραμματους
τους αλλους γαματους
bong da city πληρωμα για παντα
και παντα θα πατω πανω τους
στη μαπα τους ζημια
και το κεφαλι σου ταιριαζει γαντι πουστη
σ'αυτη τη θηλια
ειστε μουνια γι'αυτο και σας γαμω συχνα ρε φιλος
η ομαδα μυθος και αν κοντραρεις σκας σε τοιχος
η ομαδα μυθος και αν κοντραρεις σκας σε τοιχος
Μαγκα τι τρεχει,τσικι τσικι Bong da city
τσικιτσικι bong da city.....
Tsaki
Μαγκα τι τρεχει
οι φιλοι σου σε φτυνουν και λες βρεχει
tsaki bdc πουτανας γιε κι ακομα τρεχεις
δε σας ειδα
τα rap μου πεταμενη σελιδα
σε μανατζαρουνε ακομα γιατι δεν εχεις αρχιδια
βαζω ναρκωτικα στον κωλο της γυναικας σου
και τη ρουφω απ'το στομα λυπαμαι
την κανω bong
κι οταν γυρισεις σπιτι σου ψαξε τον κωλο της
και μη δυστασεις λιγο να ρουφιξεις απ'αυτο
city da bong
ανοιξαμε τις πυλες του arkham
και δειξαμε τον δρομο γιατι δεν ανηκεις εδω
κρατα τα tapes σου τις groupies τα fake σου raps
βγαλ'τα σε parts
μα ξεκαθαρισε πανω απ'ολα τι τρεχει
Μανιακος
ενα ενα
τσεκαρω το μικροφωνο ενω παλευω να βγω απ'τη βλεννα
κλεισε το ραδιοφωνο σου γυρνα το λαιμο σου
μεχρι να ακουσεις τον ηχο
χαρακτιριζω μονο το στιχο
πονανε γι'αυτο και δεν τους ακουμπαμε
πινουμε και πινουμε μα δε μεθαμε
εγκεφαλοι κολλανε
γλωσσες διπλωνουνε και τα μασανε
και κατι κανει τικ τικ τικ τικ
ναι
επειτα σκαμε
αστεροσκονη το πατωμα
και το φεγγαρι κτηνος ειμαι ακομα στο παγωμα
βρηκα τροπο να συντονιζω το πληθος
δε σημαδευω το κεφαλι μα το στηθος
το ονομα μου ειναι superfunk
εθισμος στα βολβεκαλ
καψιμο στο χαραμα με raps
ειμαι τροφη για τα τερατα που δε βλεπουν το φως και
πρωτος μπελας για τον μπατσο, πινω
και καταπινω καπνους
αν εχω τασεις σαδισμου καταληγω σε οπαδους
true musta
ειναι το bong διχως μασκα
ωμο
Μαγκα τι τρεχει,τσικι τσικι Bong da city
τσικιτσικι bong da city.....
Που καταλήγω όταν, χάνω τον δρόμο μου να δω το φώς
μα πάντα μέσα μου κρυβόταν
εγώ τι ρόλο παίζω, έναν εγκέφαλο ν' ανακατεύω
κάποιες σκέψεις, γίνανε τόσο μοχθηρές, δεν τις ελέγχω
για πιο θεό μιλάς, εγω πιστεύω σ'ότι βλέπω
και βλέπω μόνο χάος, κοιταξέ το
Δεκαπενταύγουστο, όλοι μονομάχοι για μια θέση στον παράδεισο
γίνατε πόρνες, συχνότητες που βγαίνουν απ' οθόνες, τοποθετούν κανόνες
υποδυνείδητα μέσα απ' εικόνες, είναι κάτι φορές πριν κοιμηθώ
που όσα θυμάμαι με πονάνε, οι μπάτσοι με τραβάνε, γιατί δεν πιάνει
η μούρη που πουλάνε σε με και είναι άσχημη, γιατ' η προσωπικοτητά τους
μένει στάσιμη και φαίνονται όλα τοσο αρρωστημένα, πνίγω τους συμμαθητές μου
ένα-ένα και εξαφανίζω στοιχεία, εξασφαλίζω, μένω στην εστία, πόσο έχουμε σήμερα
και την χρονολογία, ναι, λέγομαι Μάνι, κρατώ το λόγο όμηρο ανάμνηση για ότι ζωντανό
εχει πεθάνει, σταμάτα τον οδηγό, βγές απ το αμάξι, είσαι περικυκλωμένος
το στόμα σου, τη μάζα που μιλάς πολύ, μα τώρα κάπως βρέθηκες μπλεγμένος
δεν δίνω μια, δεχτείτε με μοιράζω πένθος..
Αλήτες, θαμώνες που στα πάρκα καταλήγουνε τις νύχτες και ζούνε γιαυτές
Είναι δικό σας...
Πολίτες, σας μάθανε να κρύβεστε καλά μα βαδίζετε με μάτια κλειστά
Μοιάζω εχθρός σας...
Και αν πίνετε φυσή συχνά
Είναι δικό σας...
Αμα μιλάτε αληθινά
Είναι δικό σας...
Αν βλέπετε ότι συμβαίνει, όχι ότι φένεται κινούμαι στις ίδιες συχνότητες
Είναι δικό σας...
Μείναμε(?) πίσω σου τα πάντα σκοτεινιάζουν σα λεπίδα
όταν αγκαλιάζει την καρωτίδα, το στ.. της μητέρας σου κορνίζα
σύριγγες σ' όλο σου το σώμα, ρουφάω την ενέργεια απ' την ρίζα
Η αστυνομία στην πόρτα μου, όμως δεν μασώ τα λόγια μου, χαμογελώ
παίζουν στο κόλπο μου..
μπαίνω στο σπίτι των γειτόνων μ' ένα tazer και παίζω με τα volt
απλά σπαταλώ τον χρόνο μου...
Πιστεύω πως της εποχής μας το συναίσθημα είναι ο φόβος
και λίγοι μένουν πιστοί προς τις απόψεις τους, φένεται σαν άδικος κόπος
σ' ένα καμένο τόπο, ο Μάνι απο την χώρα των θαυμάτων
πήγα στην κόλαση και γύρισα πίσω, είχα το θάρρος να μιλήσω
όταν το' νιωσα, ζήσε για μένα λίγο και αφησέ με για σένα να ζήσω
για να μην τρελαθούμε μες το γρκίζο, επιβάλλεται..
Σκοντάφτω, βιάζομαι, δεν βιάζομαι, βάφω την πόλη κόκκινη
και χάνομαι μέσα σ' αυτή φαντάζουμε ψυχασθενείς
βρέθηκα την λάθος στιγμή στο λάθος μέρος, συνειδητά
γιατι είχε ενδιαφέρον.. είμαι το παιδί της γης και διαφέρω
δεν νομίζω, το ξέρω, δεν δοκιμάζω λέξεις που δεν μπορώ να προφέρω
μιλώ και φτύνω και πέρασα τα πάντα ώστε να το φέρω.. Δικό σας...
Αλήτες, θαμώνες που στα πάρκα καταλήγουνε τις νύχτες και ζούνε γιαυτές
Είναι δικό σας...
Πολίτες, σας μάθανε να κρύβεστε καλά μα βαδίζετε με μάτια κλειστά
Μοιάζω εχθρός σας...
Και αν πίνετε φυσή συχνά
Είναι δικό σας...
Αμα μιλάτε αληθινά
Είναι δικό σας...
Αν βλέπετε ότι συμβαίνει, όχι ότι φένεται κινούμαι στις ίδιες συχνότητες
Είναι δικό σας...
Στυλ μώ(Φονικός)
Αντιλαμβάνομαι τα όσα πια σήμερα δεν γνωρίζω
τι και αν δεν βλέπετε, δεν νιώθετε, δεν σκέφτεστε
λόγια τυφλά, σε ώρες άδιες και βουβές επιμένετε
απο εγωισμό βουλιάζετε, μ' ονόνατα μιλούμε πάντοτε
κλείνουμε στόματα πελάτη, γίγαντες που δεν βλέπω στο χάρτη
πουθενά και οι εχθροί μου πιο ποτέ κοντά πλησιάζουνε
ανταγωνισμό στον καθένα..
Σε κάθε βήμα άμυνα, πάτημα, καθοδηγόντας όλη την πόλη
τώρα μάλιστα, τελειώνει, ο λόγος σου μηδέν μπροστά σε μένα
και σ' όλο το crew μου πιόνι δεν χάνω πίσω απο την πλάτη σου
ποιος πληρώνει, ασύχαστοι πόθοι γινονται σκόνη
καλύτερα το μάτι γιατι το όνομα λερώνει και τότε θά'ναι αργά για συγγνώμη
συγκροτήματα, μάτια μυνήματα στη μουσική παγώσανε κεφάλι
κανείς τους δεν λειτουργεί και είναι χάλι, όλοι τους ρουφιάνοι
όποιος θέλει μάχη πες του με τον κώλο νά'ρθε..bong tha city
αγκάθι, θέλουνε τα μυαλά μας στην κατάψυξη.. αυτο δεν γίνετε
λέτε φράσεις με πίκρα γιατι ακόμα πονάτε.. περνέτε πίπα απ' την
bdc μου κλίκα..
τελικά υποχώρηση ξένε άσυλο Arkham...
εχθροί του (..) μώνοπόλιο μες την αθήνα τα cdς μας ακούς τζάμπα
μαλάκα μια κίνηση εναντιά μου φτάνει για να σε πεθάνει.. τρίτο μάτι..
Αλήτες, θαμώνες που στα πάρκα καταλήγουνε τις νύχτες και ζούνε γιαυτές
Είναι δικό σας...
Πολίτες, σας μάθανε να κρύβεστε καλά μα βαδίζετε με μάτια κλειστά
Μοιάζω εχθρός σας...
Και αν πίνετε φυσή συχνά
Είναι δικό σας...
Αφού μιλάτε αληθινά
Είναι δικό σας...
Αν βλέπετε ότι συμβαίνει, όχι ότι φένεται κινούμαι στις ίδιες συχνότητες
Είναι δικό σας...
Inka
Αμυνα
αντεχω γιατι εχω πολυ stamina
μακαρι να
λεγατε το πως βαδιζετε κι αυτα που χτισατε πως τα'ριχνα
να 'ριχνα
βενζινη στο σπιτι σου
παραναλωμα πυρος
κανεις δεν μου μυριζει σαν εχθρος
ογκολιθος μουσικος bong da city
απ'την ανατολη ως και τη δυση
φερνει φυση
ποτε εμεις οι δυο δεν ημασταν ισοι
κι αν χιονισει
τρεχα να το καλυψεις μη σου σβησει
υπαρχουν ανθρωποι που ειναι αχρηστοι απο τη φυση τους
δενονται μοναχα με την κριση τους
φοβια
αυτα που μου'λεγες μαλλον σε κανουν μπροστα μου να εμφανιζεσαι κυρια
ακου τη συμβουλη και τσουλα το προς την πορνεια
οι στιχοι μου θυμιζουνε Πυθια
αναλυω τη Σαμβια
πλεκουνε το περασμα της γνωσης στα ηχεια
κι αν δεν εχεις αυτοαμυνα τρεχα να βρεις πορεια
Μανιακος
Φανατιζομαστε πολλες φορες τον ελεγχο χανω
και ξεχυνομαστε κατεδαφιζουμε καταναλωνουμε
καταρα δινουμε κατα σου χωνομαι
και καταστρεφω το μυαλο σου μα δεν μεγαλωνουμε
ποτατι δε σεβομαι ποτη δε χρωσταω και τρελενομαι
ποσο σε σιχαινομαι δε λεγεται
δεν κρυβομαι
δεν εχω προβλημα να φαινεται
δεν ειμαι king απλα γαμω στο rap κι αυτο το ξερετε
δεν αντιστεκεσαι
οταν πηδαω ολο το crew σου
και κανεις πως δε βλεπεις σα δε ντρεπεσαι
δευτερος ερχεσαι
παρακολουθησε με σκαω
μεσα απο τον υπονομο βρωμαω
και με παρεξηγησατε
εγω δεν ειμαι ουτε θελω να γινω αυτο που γινατε
μεθω τον ουρανο σαν πεφτει η νυχτα
και δεν μου καιγεται καρφι για 'σενα
εφοσον ειμαι πιτα
εφοσον αμφιβαλλεις ομως πως εχω μικροφωνο στιλετο
πεσ'στη πιστα
κι αντιμετωπισε με ξενε θα δεις τη γλυκα
ξυπνα μυγα
το rap σου μπαζει απο παντου
μαλλον θα σου δωσαμε μουφα ξυγα
Μανιακος Κοιτα πως αφησα τη πολη να κοιτα τα καταραμμενα μου χειλη την ωρα που γενναν δαιμονες απο μεσα πεταν ολα μωβ superfunk κατεστραμενοι για τα ματια σου πενες ποναν οταν θετω το μισος μου παιρνω προβαδισμα μεσο του στιχου μου κι οχι του γλυψιμου ποζερια πως θα γραφετε μουφες διχως χερια ανελυσε το super κατα πανω μου καταληγει σε στουκα, yo ο ραψωδος κατω απ' τ'αστερια κουμαντο στο κεφαλι μου κανενας οταν φτυνω μαχαιρια οταν θα καταληξω διπλα σου και τελικα παγωσουν ολα τιποτα δε θα μηνει οπως πρωτα κανεις τωρα πουτανα με τη μοστρα που πουλας φωνη σου τρεμοπαιζει πως κανετε αλυσιδα μεταξυ σας για να γλυφετε τον κωλου το δεξι σας φαινονται τα χαρτια σου μαγκα κρυφτα, ντροπη σας
Φονικος Κατω απο το χαρτη το φως σε μαυρο ουρανο βλεπω θανατο μεταμορφωνομαι φορες για να χαθω μεσα απο τη σταχτη μου θα ξαναγεννηθω πισω γυρισα θα σε καταπιω τριγυριζω αφραγκος ειμαι επικινδυνος για καθε πολιτη μπορει ταφο να σε στειλει οι πνευμονες μου σαν πηγαδι μεσα τους ψυχες το βλεμμα στ'αχανες , gotham ηχος που στοιχιωνει το σπιτι σου απο φωνες αλλοκοτες σκιες beats from the bong σ'εποχες μ'ακους και τον εγκεφαλο σου καις ολοι μεσ'την χαμενη πολη γευση πικρη σε μια κοινωνια μουντη ολοι στημενοι στο τοιχο μικροι ανθρωποι απροσωποι πισω απ'την μασκα η καθε στιγμη τους bong για παντα ζουμε σε εποχες παρανοιας ψυχολογικα καταθλιψη και φαρμακα χαθηκε η χαρα απο τα ματια σου κ'εγω τι να πω ερημος τον πονο μου χαζευω μεσα σε 3 γραμματα η ζωη μου να τη βλεπω εδω μεσ'τον καθρεφτη σε δυσκολους καιρους ζωντανευει και με βλεπω εχω παρει παραμορφωμενη μορφη εχω φρικαρει μην δεις το ματι μου γιατι θανατος θα σε παρει μην δεις το ματι μου γιατι θανατος θα σε παρει
Μιλας πολυ μα για μενα εχει παντα λογικη αφου μετα ισως η γλωσσα σου να εχει κοπει και να'ναι αργα φαντασου να σου κλεβω την ανασα ενω το μιζερο κοινο σου σε κοιτα στα ματια Μιλας πολυ μα για μενα εχει παντα λογικη αφου μετα ισως η γλωσσα σου να εχει κοπει και να'ναι αργα φαντασου να σου κλεβω την ανασα ενω το μιζερο κοινο σου σε κοιτα στα ματια δεν με ξερεις ειναι το bong da city crew εικονες φρικη αρρωστημενα ματια ,εγκεφαλοι ε,χε,ναι,ναι
Φονικος Κρυα η πολη zombieμοιαζουν ολοι
το πορτοφολι μας αδειο να μενει σκοτος πεφτει
η ωρα που κατεχει η ομαδα εξω βγαινει σε μερη
που οι αλητες μας δηνουν τα cds μας χερι με χερι
βλεπεις πως παει οταν αυτη η παραδοση κραταει
κανεις δε το πουλαει κανεις μας να'χεις παει
ο νους στη φλογα που σβηνει καθε μοδα
καθε φλωρο που βγαινει στα πλατο
για να το παιξει εμας ρωτα
παντα στην κοντρα ρουφιανοι
το bong da city δεν ηρεμει τα τερατα κραζουνε και παλι
styl mo απο την βρωμικη Αθηνα που θα δεις τα παραλογα
λογικα με ξεπλημα το χρημα
Μανιακος Γινατε πορνες πεσατε χαμηλα οπως το βαρομετρικο
σ'αυτους τους νεκρους χειμωνες σαν κοτρονες
ειδα το χρημα να εξυψωνεις σα θεο
πονω μονομαχω πινω κινω τα νηματα
εγω πολεμω τονους mcs πατω κατεχω το
εντονο υπερηχητικο flow σαν εντομο μενω σωμα
αποφευγω τους ρουφιανους παντα διακριτικα
νιωθω τα βλεμματα τους να με υπνοτιζουν τακτικα
καταλαβαινω γεννιεμαι και πεθαινω ανασαινω
μεσα απο στιχους ανοιγω οτι εχω στο νου μου θαμμενο
παραλληλα δεν κοιμηθηκαμε ποτε
μεσα στην πολη των δαιμονων
δεν με κανεις να σε πιστεψω καν
ζησε το αγγιγμα του φοβου σε τετραστιχα
εδω που οι μπατσοι δε πατανε τροφικοι νικαμε
κατι τρεχει και τον κοσμο μου γαμανε
μας εστησαν στο ραντεβου μας
μαλλον θα με δεσανε σε νυχτες που γυρναμε
σε νυχτες που η ομιχλη σα μεταξι
τα κτηρια σκεπαζει απ'τις καρδιες μας πηγαζει
φωναζει το κτηνος που απο πισω σου στεκεται
παντα κατι ετοιμαζει το ποιος κανει τα κουμαντα
και τα συρματοπλεγματα μπροστα απ'τα ματια μας
σε καθε φατσα καθε τι που αναλωνεσαι
σκονη εισαι και απλωνεσαι συχνα
οταν ο ανεμος γυρνα σε μερη σκοτεινα
εκει π'ουρλιαζω
στη τσεπη μου θριματα απο χασισι
και παντα καυτα δε βγαζω το συζητας
Μανιακος
Με τεχνικες kung fu
πολεμου μηχανες ειμαστε
εχω το νου μου στη φου και τη φου στο νου μου
το χρωμα τ'ουρανου κι αυτο του προσωπου μου ενωνονται
χαμογελα παγωνουνε
ο μαγος κοιταζει τη πολη καθως παραπαταει μεθυσμενη
καθως αργο πεθαινει
το ματι του μεγαλου μου αδερφου
επανω σε κολονες καποια σκανδαλα δε μαγνητοσκοπουν
υπουργους να φουταρουν απ'τον εκτο στον ακαλιπτο
εννια εδω κ'ενα δεκαλεπτο
καθε κυβερνηση που αποσκοπει σε διαλογο
ειναι αστεια σκαω και φτυνω βια
κοινωνια μια δε δινω μα θεομηνια
τη θυελα στη gotham ανεμια
σε καθε πουτανας γιο πολιτικο κι αστυνομια
κατι φιδια που εχουν υπηρεσια και
κρυβονται πισω απο απροσωπια με θηρια
εχω τη θεραπεια κ'ειναι επωνυμια,ταινια
με κομμενα καρε καμμενα και λαθος το συμπερασμα
μεσα απ'την κολαση το περασμα
Inka
Ελα μαζι μου στο ταξιδι μου
να σε ξεναγησω μεσ'το σπιτι μου
σταγονες βροχης που κοιταν τη λυπη μου
την υγρασια μη φοβασαι
ειναι ο μονος φιλος που τα βραδυα σε κοιτα καθως κοιμασε
οτι μαρενεται λενε πεθαινει
εδω που οι δαιμονες αρχιζουν να ρωτουν το τι συμβαινει
πεφτει κατω κι οτι πεφτει κατω καποτε ανεβαινει
κουβεντα εσωκληστη που στην καρδια μου μενει
ανεμοθυελλα οι σκεψεις μου
τοσο που αν στις πω θα εχεις προβλημα στις σχεσεις σου,σκεψου το
ειναι ωραια στον παραδεισο προτιμησα την κολαση
γιατι μου εδωσε τριτη οραση
κι οσοι βρεθουν απεναντι μου κοβοντε απ'την προσπαθεια
το χειροτερο πραγμα ειναι η ημιμαθεια
δες το κατι σα μαστιγα και κρινε απ'τα τετραστιχα
ουτως η αλλως απο παντα υπηρχε ασταθεια
Tsaki
Ειναι το mad house πληρωμενοι δολοφονοι
του arkham εμπολεμη ζωνη εκ γενετης
αερια στην ατμοσφαιρα υπνοτιζουν bdc's
ειναι αστεια απλα κανω practise για το bong το τρια
ειναι νοσος φλεβα και πονος μα το'χω μαθει
σιχαμενος το ιδιο το σωμα μου μ'αποβαλλει
με πονα στο κελι μου η παρανοια δε χωρα
χαμογελα ενα χαπι καθε φορα αποπνικτικα
zombie που πατανε κουμπια σε μαυρα κουτια
καλωδιομενοι ηλεκτρονικα εγκλωβισμενοι
υποσυνειδητα το stress μου ανεβαινει
υπνοτικα το ζω περνοντας αγχολυτικα κι αλλη μια μερα στο σπιρτοκουτο
ειπα να κρεμαστω στην εισοδο μ'ενα καλωδιο μα δε γαμιεται
αφου δεν πινω κ'ειμαι ολο στο παρα πεντε
κοιτα κατω γιατι τα ματια ψεματα δεν λενε
εχουμε πολεμο πριν απο το 2000 το φημολογω
ηλεκτριζω κι οτι γραφω δεν αποστιθιζω
mister freeze διακινα το υλικο μας πιο νωρις
φακελοι του arkham σε μερη κλειδωμενα και ασφαλεις
Ε.Π
Σου σβησανε τα νιατα σου φορτωσα προβληματα
τη φατσα του μαλακα
ειναι μασκα για να κανεις νυχτα πιατσα
απο τη γεννα σου στη κασα
του κλοτσου και του μπατσου διχως να παρεις ανασα
που πας με τετοια φατσα
τους πετα απ'την ταρατσα για ν'ακουσω το κτουπ
παρεχω δημοσιο εργο εξαφανιζω τους φλου
οπως τα σπορια απο τη φου και το αγχος απ'το νου
κανω κατι που δεν κανεις γενικα ειμαι αλλου
σκατα δε θελω τιποτα δε θυμαμαι και δεν ξερω
υποφερω κλεισμενος μεσα σ'αυτο το μπουρδελο
δεν εχω ιδεα τι μου γινεται πως το ελεγχο
πως το αφηνω ανεξελεγκτο πως το χανω και πεφτω
πως σωνομαι τελευταια στιγμη το ιδιο story βλεπω
και εχω φτιαξει απο πακετα ενα τεραστιο πακετο
11 και 25 σβησ'τα φωτα ακομα μποχα
και εχω τα προσοντα να σε κανω ρομπα
ακου βρωμα το αστειο σταματα σε καποιο κομμα
και τελειωνει μεσ'το στομα σου αφου τα δωσεις ολα
καρμανιολα μονος μου και γυρω νεκρα ολα
ειναι ο χωρος μου λεκανοπεδιο αττικης καριολα
Φονικος
Διχως αθωοτητα στο βλεμμα του
βγαινει το εμβρυο και τρωει τη μητερα του
ολα ψυχρα ειναι μεσα του
αν δεν πεθανει εκεινοι ηπαν πως δεν θα σωθουν
πες μου ποιος νοιαζεται και τι να λεει
οταν μεσα σου το δικο μας δηλητηριο ρεει ,ει
ε τι να φταιει που ξερουμε το rap και σε καιει
μεινε εκει δε σε παιρνει πες μου τι δε καταλαβαινεις
αιμοδιψω το λαιμο σου βλεπω και με αρρωσταινεις
ο θανατος εβγαλε το παιδι του βολτα ψυχες παιρνει
μπροστα σου να με δεις δε σε συμφερει
Εθισμένος σε ότι με καταστρέφει εν τέλει
καταραμένος
στο σώμα μου ο θάνατος και στο χαρτί μου πένθος
παντού καπνοί
μεσ την ομίχλη βαδίζω πάνω σε μια καμμένη γη
πολλές φορές το γκρίζο γίνεται κτήνος και τότε μπορει να σε καταπιεί όπως τα αποτυπώματά μου η βροχή
κοίτα πίσω απ'την πλάτη σου κάποιος σε ακολουθεί
και είναι απειλή σε αυτούς τους δρόμους που είναι τόσο σκοτεινοί
απείθαρχοι
σε αυτόν τον τόπο τον φόβο καναμε φίλο για να ζούμε μεσα στον κόσμο
έχω την νόσο και την τάση για να την εξαπλώσω
εκπροσωπώ το bong κόλπο grosso και εφ'όσον
ζούμε την εποχή του τέλους των ανθρώπων
δίνω πόνο γιατί πόνο βλέπω δεν το καταστρέφω κανει γκελ,ανάλογα στα πόσα ντεσιμπέλ,χτυπάνε το κεφάλι σου σα κτελ,με καύσιμα αρκέτα για να τραβήξουν ως τους κήπους της Εδέμ
μέσα απο τη Βαβέλ,ανασταίνουμε νεκρούς
τους κουφούς μπορείς να κρατήσεις για οπαδούς
και ότι ακούς είναι από τους δαίμονες για θνητούς
τα τέρατα της Gotham κραδασμούς δοκιμάζουνε ναι
και έλα με πλάτες και κονέ ζήτα μου μάχη
ανίκητοι πύρινοι κυνηγοί μες στο παλάτι σου σκιές
αλλόκοτοι ρυθμοί και εναλλαγές
οι τόνοι πέφτουν πέντε φονιάδες που καταστρέφουν
ανοίγουνε πληγές σαν να τρέφουν
γύρνα την πλάτη σου σε μας και θα χαθείς είτε είσαι mc
είτε νταβατζής συντονίσου,σβήσε το τρέμουλο απ τη φωνή σου,τραβήξου,βγαίνεις σκάρτα εσύ και η φυλή σου
ανοίγω τις πύλες της κολάσεως τιμή σου
έχεις θέση στα καζάνια μας,ποιοι είμαστε θυμήσου
Γνωρισα πολλους ανθρωπους για αυτο και αγαπαω τα ζωα
Τωρα που το ραπ εγινε μοδα και κυλαει σαν ροδα
Τα συναισθηματα μας πιο σκληρά και απο κοτρωνα
Για να καταπατησουμε του καθενα την κορωνα
Δεν συχαθηκες το ραπ αυτο συχαθηκε εσενα
Τις πουτανες τα λεφτα σου και ολα τα δαιμονισμενα σαν και 'σενα
Η πενα μου αγγιζει τον πυθμενα
και με κανει να ασχολουμαι όλο πιο πολυ με μενα
Υπαρχουν και αλλοι
που φαινεται η γλωσσα τους μεγαλη
Μας οι πραξεις τους μικρες μηδαμινες ζαλη
Και οταν κοιταζουν τον καθρεφτη τους βλεπουν το χαλι
που τους περιβαλλει και ας μην ξερουν τι θα πει κρεπαλη
Μας περιμενουν μερες βρωμικες για τον καθενα νομιζες
Πως θα ανοιξεις το στομα να μιλησεις
Εσυ που σε πορειες δεν πατας και ας νομιζεις πως το να μου λες πως πινεις θα σε κανει μαγκα
Βριζεις αυτα που καποτε φιλουσες για να βγαλεις CD
Και ολα εκεινα που σε ανεβαζαν μωρη
Κοιτα να λες αληθεια γιατί θα την πατησεις και εσυ
και μετα δεν θα υπαρχει δρομος πια για την επιστροφη
Ανωμαλα του Bong φλεγομενα μικροφωνα κακόφωνα
για τον καθενα θα τα λεω ομοφωνα οπως πρωτα
το στιλ εξελισετε σαν ντοπα
το 'πα καποτε μα δεν με πιστεψες και τωρα ρωτα να μαθεις
Αν μπορεις καημενε να μας φτασεις μαλλον θα περιμενω πολυ να ερθεις να μ κλασεις
και για αυτο που σ λεω δεν χρειαζομαι συστασεις
ποσο μαλλον το να πω αληθεια πως δεν θα μας φτασεις....
στιχων μολυνση απο τον καιρο που ενωθηκαν μυαλα
ονοματι Da Bong γενια του μισους κοπανοι φλεγομενοι
κομητες φορτωμενες ετοιμολογες βαλλιστρες ετοιμοι να επιτεθουν στον καθε καριολο αναλατο
οπως παντα αναλογα με τις βλεψεις σου παντα πατα αποτομα και απροσμενα στα προσωπα ζημια ανωφελατα
μελανια μας σε στοματα να τριψουν την βρωμια που κουβαλατε ολα να γινουν αισθητα
σου το ΄χα ταξει πως τετοια μια πουτανα δεν θα γραψει κανε χαζι
ακολουθα τα λογια των Καμικαζι και αν δυσταζεις παλούκια στον κώλο να μην νυστάζεις
ειναι το Bong που κραζεις φιλε Gotham δεν σε παμε
πουστη μαθε το και φυγε καλυφθείτε τα τετραστιχα μας μαστιγα
ουτε να το φανταστείτε αυτα που γραφετε πως ζητε γαμηθείτε
σκιζουμε μητρες οσο ηχογραφείτε εδω οι δαιμονες διψανε
πουστη μαθε το και φυγε καλυφθείτε τα τετραστιχα μας μαστιγα
ουτε να το φανταστείτε αυτα που γραφετε πως ζητε γαμηθείτε
σκιζουμε μητρες οσο ηχογραφείτε εδω οι δαιμονες τρέφονται μονο σαρκα που ασελγείτε....
Ξέχασες τους ρυθμικους αναπλαστήρες των ρυθμών θανάτου οπαδούς
κανε σσσ εξαπλώνεται από επικούς παλμούς καταστροφικούς σεισμούς
Ομικάδες αναδύονται γάμα τους αυτούς και την πουτάνα μάνα τους
καταπάνω τους βάζω φωτιά στα πλάνα τους,κοπάνα τους
θάνατος στους αθάνατους και δες το ραπ δεν εξαρτείται απ τις πνοές χορδές
αναδρομές σε λόγια γνώριμα του χθες μου λες
πως γράφεις κάθε μέρα δεν το νιώθεις όμως μπές
στο παιχνίδι της παράνοιας που καίγονται ψυχές
φτάνουν δυο στιγμές να νιώσεις πως δεν θες να μας κοντράρεις
έχουμε υλικό αρκετό για να σαλτάρεις
γουστάρεις
προτιμώ τον κώλο τον δικό σου ακόμα κι απ της Πάρις
αν δεν δώσεις δεν θα πάρεις με εξαίρεση το crew μου που μοιράζει skills με δόσεις τρέλας
μπούφο να φλιπάρεις,κι αν γουστάρεις
έλα σε live μας για να φρικαρεις
Ελλάδα είναι το μόνο crew που φτύνει λάβα
καθώς χάνουμε σε παρασύρουμε (ναι) στον Κεάδα
παρα τα άλλα το crew μας πάντα σχέδια μεγάλα
υποστήριξη στα πάρκα και εσυ μύγα μες στο γάλα
ξέχασες τους ρυθμικούς αναπλαστήρες των ρυθμών θανάτου οπαδούς
κανε σσσ εξαπλώνεται από επικούς παλμούς καταστροφικούς σεισμούς
Ομικάδες για να ακούς
