Ακου, κατω απ τα πευκα οταν ανοιγω τα ματια μου μονο νεκρα σαν να γινα παιδι σε λιγα μετρα καθως τα βηματα μου με οδηγουν στο τελος ειναι το μονο που θυμαμαι μεθυσμενος καθως σηκωνομαι νιωθω τη φυση να με κοιταει και νιωθω την κυστη μου να ποναει πηρα τη πιστη και συρθηκα μες στο χωμα ζαλισμενος οταν πισω απ τον θαμνο ειδα το μελλον μου ενα παλατι καλυμμενο με διαμαντια μαζευω τις δυναμεις μου και βγαινω απο την καπνα και βλεπω φως δε θα μπορουσα να σκεφτω πως υπαρχει κατι τοσο μαγικο εχει παραθυρα απο φου
και τοιχους ποτισμενους lsd και βλεπω χρωματα παντου
καθως φωναζω
εκατονταδες γυναικες χορευουν διπλα μου ενω χαμογελανε δεν τρομαζω
γινομαι ενα με καθεμια τους σαν να ητανε η τελευταια καθως γλειφω το πατωμα
και ητανε τοσο ομορφα που οταν ησυχασα
εκλεισα τα ματοκλαδα κι αποκοιμηθηκα
οταν ξυπνησα
παγιδευμενος μες στο φουρνο με κομμενη την γλωσσα μου που να ηξερα
Ναί , συγχώρεσε με επάνω μου'αμαρτίες κουβαλάω και τυρρανιέμαι υπέροχα και πόσες αναμνήσεις πετάω μες'την φωτιά πριν το ξημέρωμα μονός ήμουν και πέταγα μέσα στο κρύο περπατούσα με τα πόδια μου γυμνά κάπως με έλεγαν μα δέν θυμάμαι όλα για μένα πέθαναν , δέν βρηκά τίποτα στον πάτο της λίμνης κι έτσι ανέβηκα κι όσοι μ'ειδανε γερασαν , γέλασα κάπου κοίτα που βρέθηκα δαίμονα κι'όμως έφυγα , ποιός σου μιλάει υποθέτικα τέλικα ? Πόσο σιχαίνομαι το κέρδος τόσο που βγάζω μόνος μου τα μάτια μου και βλέπω μόνο πένθος , έγω τον κώλο δέν στον φίλισα μόνο για μένα γράφω οπότε δεν σ'έχω ανάγκη σίγουρα κι όταν τα πάντα σκοτεινιάζουν ότι κι άν ακουστεί θα 'ναι κρύο μεσ'τις φλέβες μου έχουν καταραστεί το είδος του πλανήτη τον πίθηκο που πίστεψε πώς όλο το σύμπαν του ανήκει τωρα συνόμοτουν στην κόλαση σε ποιόν δυστηχισμένο θα μοιράσουνε πάλι την τρίτη όραση , για να πεθάνει απο την τρέλα του μέσα σ'ένα παγωμένο δωμάτιο στο λαιμό του την πένα του , για να πεθάνει απο την τρέλα του μέσα σ'ένα παγωμένο δωμάτιο διχώς πάνω του δέρμα .
Κακοήθης
Και απο το πρώτο τσίγαρο πέσε κατω και μόκο bong da city σ'ολες τις γωνιές παρα το φόρτο έργασιας που έχω να γαμώ τον κάθε στόκο ναι καμένοι λένε πίνουνε μπαφους και παιζουν χορτο μάτια ανοιχτα κρατω παντα κι'ολα ρευστα κι'ολα σωστα κυλανε οταν η'ομαδα βγαινει χτυπα , απο τις πρωτες προβολες των παρανομων των δρομων κι εφοδους κάνουμε ταπα το γκαζι κι'ετσι σαλπαρουμε ξεκινησ'απλα σαν εκδικηση των λιγων επιθεση των λύκων κι'αποικων μενω για επειγων περιστατικα που απεικονιζω μεσω στοιχων μα στην πραξη αν σε πετυχω δεν θα γλιτωσεις ανηκω , ανηκω σ'ομαδα που γαμαει κι'οταν λειπω θα βγαζεις τον σκασμο γιατι'αν ξαναρθω δεν θα φυγω ζησε καθε σου στιγμη γιατι όλα κρατάνε λιγο εμεις χεζόμαστε με μίλκο αραζουμε και ακούμε νιβο... Τσάκι
Μαυροφορεμενη σκια μου τα τετραστοιχα μου κομπος και θυλια μπροστα μου γίγαντες στο μαύρο μου τοπίο υγρό και κρύο φτιαγμένος απο μόλυβδο και θείο εκρικτικός μηχανισμός στο εμποριο ολων των κυρίων μένω καρκίνωμα που αγκαλιάζει τον πλανήτη σου απ'τα σύννεφα ως μαύρο αποτύπωμα το bong απόγωνος θνητων τα χέρια τους βυθίζω στο αίμα απεικονίζωντας το θανατό μας μέσα στο μπετόν φτύνω σκοτάδι βήμα βήμα απο την κόλαση στον Άδη εγω ο Κάκο και ο Μάνι μόνοι μας με κόνειο για μελάνι ηχογραφώντας το κοράνι για την Gotham κάθε βράδυ για πιστούς και λίγους φτάνει , απ'τα γόνατα στην μέση στον αυχένα στο κεφάλι προσεχώς το Bong κατ'απ'τα πόδια σου σε τύλιξε κι'αργοβουλιάζεις στο τετράδιο που γράφεις έχεις φτιάξει το εγώ σου ενω το ράπ μου είναι πιο βρόμικο κι'απ'το κωλοχαρτό σου . Άδοξος
Οταν ανοίγω το στώμα μου'ανοιγώ πόλεμο όπου βρεθω βγαινει πηγη απ'τ'αλήθινο εγώ μου δεν εχω μυστικά μονο το flow μου μην ψάχνεις το ποιόν μου μόνιμα καβλωμένος ζαλισμένος απ'τις μύρωδιες του δρόμου νιώθω το σώμα μου ανάλαφρο και το μυαλό μου πάντοτε βασικος συνεργός στον θανατό σου χώσε μας ή χώσου κάνε το καμπόσο όμως με ψεματά και φήμες δε βρισκείς το φώς σου μούσικος τυφώνας Bong Da City καίμε πρότυπα σπάμε τις βιτρίνες σας μακρία ραπ ταυτότητα κόλλημα απ'τα δώδεκα εχω το κόλλημα το ραπ ειναι ο λόγος που ξεφεύγω απ'το πρόβλημα , δε'πα να γίνεται χαμός να επίκρατει ο ράτσισμος δέ λύγιζει ο δύνατος δέν είμαι πια μικρός εχω περάσει όλα τα στάδι'αυτής της φάσης το γράφω άνετα και'συ σκοπός σου ν'αντιγράψεις είμαι αυτός που είμαι και τι είμαι να μην ψάξεις κερδίζω σέβασμο ενώ υποκρίνεσαι θα χάσεις εχείς ερωτημάτικα πρεπεί να μεγαλώσεις man κι'υστερά θα'χεις γνώμη για να μιλίσεις για μας .
Σκάμε μπροστά σου να κρίνουμε εσένα και τη δουλειά σου
για φαντάσου εκμετάλευση ακόμα στα αισθήματά σου
γιατί είσαι μείον τα έβαλες με crew μεγαθηρίων
εκπρόσωπος των δρόμων των κρύων άνευ ορίων
είναι bong, κρυμμένη αλήθεια μέσα σε bong, είναι bong
για μυαλά χαζών κ άπιστων οπαδών που κάνανε κωλομπαρού την κουλτούρα μου
έχω μόνο τη μαστούρα μου και μάθε πως είναι η μόνη καψούρα μου
μένουν μονάχοι, μόνοι στο δρόμο να ρίχνουν στάχτη
μόνος στο δρόμο να ψάχνω κάτι κ όλα θολά
όλα πουτάνα, κάπως κ απρόσωπα
κ ακόμα ψάχνω γελαστά και χαρούμενα πρόσωπα
εν τέλη παραδέξου πως η μόδα παρασέρνει
και ότι σ'έχει παρασύρει και σε πήρε απ'το χέρι
νταλαβέρι όλη η ζωή μου μαζί μου μείνε και στήριξε
το παιδί που πέρασε πολλά και ξαναγύρισε
με νέες ιδέες, λιγοστές στιγμές, ωραίες
αφού ανθρώποι επικοινωνούν μ'ασύρματες κεραίες
έχω κόψει τα πολλά, πολλά κατάλοιπα
που μ'αφηνε ο τρόπος ζωής μου μ'ένστικτα αλάθητα
μου συστήθηκες σαν πουτάνα και σου 'πα χάρηκα
κατόπιν σου'πα πάρε τον πούλο να νιώσω άνετα
σου τα 'λεγα πουστιά κ αχαριστία μόνο μετάλαβα
κατάλαβα γεμίσαμε παιδιά κάπως ατάλαντα
Μάνι:
Μέσα στην πόλη των χαμένων ανθρώπων παρασιτώ
γύρω τσιμέντο και γκρίζο, αναζητώ όσο βαδίζω κάτι να κρατηθώ
ανακαλύπτω μέσα από στίχους το αληθινό
κ αναμιγνύομαι με το σκοτάδι, μ'αυτό ένα γίνομαι
καθώς γράφουμε πίνουμε
τ'αναμενόμενο νομίζουν δίνουμε
νομίζω πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται και κρίνουνε
τις καταιγίδες μουσικής που φτύνουμε
σας σβήνουμε ομάδες μ'ένα δίστιχο
κ αν θες μπορείς ν'αναζητήσεις για κάτι αντίστοιχο
ταυτόχρονα ο φονιάς αντανάκλαση στα μάτια σου μπροστά
Λόγος ημών μέσα απο τα βρώμικα στενά, μοιάζει πορνό
τα αυτιά σου ανοιχτά να σου θυμίσω toy τι εκπροσωπώ
και ποιος είμαι, έχω ευθύνες, ανίκητες ρυθμικές καραμπίνες
απείθαρχες σκοτεινές ρίμες χτυπάνε εγκεφάλους και φίρμες
είδες πως το ραπ δεν ειναι business
είδες ότι γράφω ό,τι ζω, κυνικό, γιατί αυτό που βλέπεις παίρνεις
και δεν έχω λόγο ψέμα να σου πω, αντιλαβού
καπνοί που φτάνουν ως τον ουρανό
κ όσο μιλάτε να προσέχετε το που πατάτε, το που προχωράτε
έχω νάρκες φυτεμένες για νταβάδες, γλύφτες και πελάτες
γίγαντες που γίνονται μύγες όταν περνάμε με τις πάντες
θέλεις μάχες, θέλεις το πιο σκοτεινό πρόσωπο μου απέναντι σου
για να καταλάβεις ότι είστε μια ατάκα μάγκες
το πιο σκοτεινό πρόσωπο μου απέναντι σου
για να καταλάβεις το αν θα σε σώσουνε οι πλάτες
Ίνκα:
Είναι 7 φωνές
από της γης τα πέρατα που ακούγονται κραυγές
ανερχόμενες μουσικές μηχανές
του δρόμου ανάδοχες πληγές
είμαστε εξάνθημα απ'το χθες
καταναλώνεις ώρες μα δεν θα το βρεις ποτέ σου (x2)
Tsaki:
Φορές που χάνομαι καθώς ο ήλιος πέφτει
κάθε μέρα ν'αντικρίζω ένα ξένο στον καθρέφτη
κ έχει τόσο καιρό να φύγει η μέθη που δεν ξέρω
αν είναι αλήθεια το τι ζω κ όμως κάτι με αποτρέπει
από την κάθε λογική, την κάθε σκέψη και κάθε μου λέξη
αυθόρμητη σαν κάτι να με έχει κυριεύσει κ είναι
μη αναστρέψιμη έλξη από τη θέση του συνοδηγού
απλά να κοιτώ πως με καταστρέφει
η μόνη λογική στη σκέψη πως παράλογα μπορώ
να κάνω κάτι που δεν πρέπει και μ'αρέσει
σ'ένα τόσο θολό κόσμο, μόνο, κοιτώ τον κώλο μου
δεν παίζει να 'χω χρόνο βλάκες στο μυαλο να χώνω κ αν
ήσουνα φίλος μου, κ αν ερχόσουν δίπλα μου
κ αν άκουγες τι έλεγα μαν είσαι μαζί μου
φανήκανε ποιοι ήταν οι σωστοί και ποιοι το λάθος
ποιοι στάθηκαν σαν βράχος
π.χ. χτίσανε τοίχη όταν ανέβασα τον πύχη
αρκούν οι στίχοι να σου πω πόσο ξεφτίλα γίνεσαι παλιοσκουπίδι
ήδη τόσο καιρό δίνω το σάλιο μου για να σε φτύνει η τύχη
και αν ποτέ βρεθούμε αντίκρυ, τρίτοι καλά θα κάνουν να σωπάσουνε
γιατί θα τους το βγάλω από τη μύτη
κοίτα κάτω κάτω όσο το μυαλό μου είναι στο σάλτο
καλά θα κάνεις να κοιτάς μην προσπαθήσεις καν
τα όνειρα τελειώνουν όταν όλα καλά παν
είναι στο μίζερο στίχο που κρύβεις
που τόσο καιρό το παίζεις πως τρελαίνεσαι μ'αρχίδια αλλουνού
έλα κουβάλα τρέλα, κουφάλα κρύβω λέρα
αφού σιχαίνεσαι ν'αγγίξω τη ζωή σου κάνε πέρα
Δεν βρήκα μέθοδο μένω καθηλομένος συμβαίνει με το ένα πόδι μες στον τάφο βαδίζω σε ναρκοπέδιο
Δεν έχω τρόπο διαφυγής μα δεν θα απελπιστώ ποτέ μου γεννήθηκα σε συνθήκες πολέμου blood
Και τα όνειρα μου χώρεσαν σε ένα τετράδιο,με φάρμακα και δαιμόνων παράσιτα στο ράδιο
Στο παγωμένο μου δωμάτιο με θέα τις κεραίες στις ταράτσες πάνω απο τον ακάλυπτο
Πίνω στα λάθη μου φως για το μονοπάτι μου ο φόβος,τα λόγια σου προδότη φανερώνουν για αυτό μην κάνεις τον κόπο λοιπόν
Το φίδι νιώθω,θα κάνω ραπ ως οτου να με βρούν ανάσκελα από κρότο γαμώ το πρόγραμμα που ακολουθούν δεν το 'χω στόχο
Και εγώ να ενταχθώ στο τάγμα των μηχανοκίνητων ανθρώπων,καλοστημμένο κόλπο αιτήσεις πολιτών καταχωρήσεις
Και φακέλωμα μέσω των κινητών όπλο πολιτικών είναι ρουτίνα τα καρέ ανάμεσα σε διαφημίσεις όταν στα χρήματα τα σύμβολα
Περνούν μηνύματα και πεποιθήσεις κάμερες καταγράφουν μην μ'αγγίζεις από το 87 να μπουσουλάω τα πόδια μου ριζώσανε στο χώμα που πατάω
Και δεν αντιδράω όπως μου μάθαν γιατί δεν μου 'παν τον λόγο,αισθάνομαι μόνος στον ίδιο χώρο με εσάς και αυτοί που δεν μπορόυν
Να ακούσουν ας διαβάσουνε τα χείλη μου ποιον χρόνο μετράς τα πάντα μάταια το στραβοπάτημά σου για τον γείτονά σου σκαλοπάτι
Προς το διάστημα καίγετε η πόλη και μάλλον παλαβώσαν όλοι εφόσον το δηλώνω στεγνά δίχως καφέ θα φας πιστόλι από καλώδια συνδέσεις σχέσεις εξ αποστάσεως
Ελάτε κάψτε με είμαι Άθεος.....
E.Π
Καίνε το σπίτι μου συνανθρωπε τι με κοιτας
σιχαθηκα τον ιδιο τον πλανητη μου και σας
απο τη φύση μου νομάς
όπου γης και πατρης με drugs βγάλε τη μάσκα που φοράς
σταμάτα να με κυνηγας,κωλομπατσε μη με τραβάς
έχω την τάση την τάση να κάνω μπραφ
ξεκινάω μόλις ακούσω απ τ' ακουστικά το τσαφ
λέγεται ραπ και είμαι εθυσμένος σ' αυτο οπως το παιρνω
με πιο πολλα ψυχολογικα από το δημιουργό του daffy duck
ειμαι νεκρος και χορεύω βλάκα τράβα στο deka dance
μόλις γεννιέμαι πεθαίνω, παίρνω στο λαιμό μου τους φανς
είμαι το δέντρο και έχω εχθρό μου το τσιμέντο
προσπαθώ να επιβιώσω κάθε μέρα απ' όλους σας
διαφέρω, θαρρώ εγώ λεφτά μου δε σας θέλω
ούτε θαμμένο μες τη γη χωρίς κάποιο που δε ξέρω
κάθε τόσο στα σκουπίδια βλέπω κάποιο πεινασμένο
και έναν μπάτσο να κρατάει κάτι σαν κάποιο που ξέρω ΜΑΝΙ
μέσα από τη παγωνιά
τα μάτια μου δεν βλέπουν λεπτομέρειες
και καταλήγω να πατώ τυφλά, με
παρακολουθούν μέσα από κάμερες
και φθηνά κινητά είναι η Αθήνα
μυτρα μεταλλαγμένη από πόρνη που γαμιέται σε βιτρίνα
τώρα πια δεν αισθάνομαι
αυτοκτονώ μέσα στο τμήμα
να το 'χουν οι βλαχόμπατσοι καδένα
στο λαιμό τους για ένα μήνα
ώσπου να απλώσουνε τη στάχτη μου στη μνήμα
περιφέρομαι μέσα από τα στενά
σα να 'μαι φάντασμα και χαρακώνω
πόνο δίνω, πίνω δηλώνω στοίχο
και σπίτια σας στοιχειώνω τη νύχτα φτύνω το γρίφο
τη μέρα προσπαθούν να τον λύσουν
σε μεθυσμένους η τυπική λογική σου περιμένει
έχουνε πρωταιρεοτητα το συναίσθημα
καταραμένοι σε ένα οργανωμένο έγκλημα
μένω σαν έγκαυμα στη μνήμη τους
είναι πρώτο συμπέρασμα
σφίγγουν οι μύες
όταν χαραμίζομαι με χημείες
γιατί μη με ρωτήσεις φίλε μου 'χουν τελειώσει οι δικαιολογίες
και επίσης έχεις κάθε λόγο για να με μισήσεις
είμαι κάτω απ'τη πανσέληνο
πίνω κουτόχορτο και πέφτω κάτω στο χώμα σα τραπουλόχαρτο
και όσο το σώμα μου πονάει το μυαλό μου ταξιδεύει
εκείνος ο πόνος που με μαγεύει,εκείνος ο πόνος που με μαγεύει
κάτω απτα αστέρια, μέσα σε νύχτες που πληγώνουν
έχεις εντύπωση πως φοβάμαι τα αντίποινα
δεν έχεις ιδέα, δεν έχεις ιδέα
δεν έχεις νιώσει τους δαίμονες να πνίγουν τον λαιμό σου και μιλάς
είμαστε μόνοι μας κουφάλες, στο περιβάλλον σας ακάλεστοι
bdc , XΑ , με λένε Μάνι ,Ε.Π στο στομάχι σας για το 2010
ειν η Αθήνα ...
Απόψε κύλησα, μίλησα με μένα καθώς λύγισα
αντίκρισα τα λάθη μου έτσι και τα συζήτησα
με την μοναξιά μου δείπνησα και την εκτίμησα
ευγενικά την άφησα να πληρώσει και ζήτησα να φύγω
και πάλι τις παλιές πληγές ανοίγω
και θίγω, αυτούς που δεν με νιώσανε στο λίγο
γιατί πάντα κρύβω κάτι για μένα για να ξεφύγω
και συνθλίβω ότι με διώχνει απο κει που ανήκω
είναι σκοτάδι, μα πάλι ψάχνω κάτι που να λάμπει
ένα σημάδι, μες στα στενά μου γρήγορο βάδην
και τροχάδην περνάνε τα χρόνια και πίσω μένουμε
μα το σημαντικότερο μένει ότι αντέχουμε
τώρα νιώσε με ρε και μη διστάζεις
μην έχεις όνειρο στην ζωή σου να διατάζεις
τώρα κοίτα πως τα πράγματα πήρανε διαστάσεις
σε φάσεις χωμένος που δεν θα τις καταλάβεις
Μανιακός
Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες κι ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου (x2)
Κακοήθης
Πες μου γιατί όλα κυλάνε εναντίον μας
πες μου γιατί δεν κάνεις κάτι για εμάς και τον πλησίον μας
το νου μας και είναι το μόνο που δεν είναι μείον μας
όταν κάποτε θα κάνουμε όλοι το ταμείο μας
είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξεχνάμε
στιγμές που ζήσαμε και είπες πως δεν φοβάμαι
μόνο μείνε δίπλα μου και μίλα μου και όλα καλά θα πάνε
εν τέλει δεν θυμάσαι τίποτα όμως θυμάμαι
Χίλια πράγματα μες στο κεφάλι μας και προσοχή
άλλοι ξεσπάνε στην μπάλα και άλλοι στην πολιτική
εγώ γιατί διάλεξα να ξεσπάω στη μουσική
μη ρωτάς και αυτό που ακούς εύχομαι να σου αρκεί
περιβολεί το μυαλό μου την καρδιά μου στα ξενύχτια μου
ότι κάνω για μένα το κάνω, κι όλα στα αρχίδια μου
μεγάλε, κάτι για την πάρτη σου εσύ κάνε
γιατί τα χρόνια φεύγουν αέρας και όλα κυλάνε
Μανιακός
Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες κι ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου (x3)
(Τάκη τσαν)
ευτυχισμένες μέρες χωρίς σκοτούρες ούτε έννοιες
γυρνάω πίσω τον χρόνο σε μέρες παραμυθένιες (x4)
πίσω στο '87
δε με 'νοιάζαν τα γκαφρά
Περπατησε μαζι μου, συνοδεψε με, ολα τριγυρω μας καμμενα ειναι ξενε
δεν εχουν θεση οι προσδoκιες, αν υαινα εισαι και μου πουλας λυκοφιλιες
αν ησουν αδερφος και καποτε γυρισες πλατη δε πειραζει,
αν ηξερες και ξεχασες ποιος ειμαι δεν με νοιαζει
απλα περπατα και κανε μου τη χαρη ψηλε κοιτα με στα ματια
κολλανε οι γλωσσες μας οταν καπνους ρουφαμε
μιλανε οι καρδιες, τοσες σκοτεινες μερες, που ναι πιτα στις ανατροπες
ενω ο μπατσος με κοιτα στραβα, κραταω ξυλοκαινη
αν χαθηκα καποια στιγμη και δεν με ξαναειδες ποτε σου εχεις ευθυνη
μαλλον ειναι ανωφελο να προσπαθω να δειξω καλο προσωπο
ποσοι απο σας με βρισκουν απαισιοδοξο
ποσοι γινονται στοχοι, ακομα αισθανονται και ειναι μονοι
παρεα με καποιο στοιχιο, στους δαιμονες του ο καθενας παιζει κρυφτο
μονο σκονη, και αν με ρωτησεις τον λογο που δεν μιλιεμαι, θα σου πω
χρηματα,δουλεια, δεν εχω μελλον
πολλους φιλους να μην κοιτανε πρωτα το συμφερον
απεχω απ το κυκλωμα των μοδατων και ωραιων νεολλαιων
το βρισκω ρουτινα, ζω στην αθηνα
στο στομα μου σειρες απο ξυραφια
καθε βημα μου πνοη, καθε στιχος λαιμητομος
λογος, ζω την εποχη του κτηνους επισης εφ'όλης της υλης
λιγοι παιζουν με ορους ισους
πολλοι χαθηκανε σε εφημερους παραδεισους
και το τι παιζει δεν βλεπουνε
βαλανε καμερες τριγυρω να με ελεγχουνε
μα πεφτει ομιχλη, απεφυγα το να αφησω ιχνη
και τρελενομαι, το δρομο μας συνεχιζουμε
κατεβαινουμε μη δινεις σημασια
στο γειτονα που κοιτα, δεν εχει ουσια
κλεισε την πορτα
ουτως η αλλως πεφτει η θερμοκρασια
you think Bong Da City is stupid and you are the clever one? Problem! You think Bong da city is stupid? ahh
Μανιακος
Δεν ανατελει ο φλεγομενος γιγαντας πισω απ'τις εργατικες
δωδεκα μηνες πενθους ανηγουν προοπτικες μονο στο θανατο
ιδανικες δε γινονται οι καταστασεις ειναι βασανο
και σ' οτι πηρες καποτε με κοπο
ποτε δε θα ξεφυγουμε απ'τη μαστιγα στο τοπο μου
νιωθω τον πονο γυρω μου παντα στην ωρα του
απο τη χωρα του
ποτε και θα θα'ναι δαιμονες πανω απ'τα συννεφα και πεφτει μπορα
τι κολλησε τα ποδια μου στη γη τι κανω τωρα
μπουσουλοντας δεν ανεβαινω την ανηφορα
μεσ' την καπνα
δε βλεπω τιποτα κλεινω τα ματια
και πες μου τι ζητησα
δεν ειναι η ζωη παιχνιδι σου πριγκιπισσα
νιωσε με εχω λογους που λιποθυμησα
πανω στα σκαλοπατια σου ομως δε λυγισα
τοσο αχαρες μερες τοσο ομορφες νυχτες
τις επιλογες μου εχω πληρωσει επι δυο
ημουν τεσσερις μηνες νοσοκομειο
για την παρτυ σου
φυσω στον ανεμο τη σταχτη σου
και φευγω να κανεις ελευθερα το κομματι σου
δεν εχω μελλον λεω
πως μαλλον φταιω
και εγω, τιποτα δεν ειναι τυχαιο
το χωμα που πατας ειναι το χωμα που σε γεννησε
πως του συμπεριφερεσαι σαν να'ναι κατι νεο
το νου σου
Κακοηθης
Το να ξεχασεις το ονομα μας
να μας ειναι η γενια μας
μισους
δεκα και κατι δευτερολεπτα σφυγμους και χτυπους
μεσα σε κηπους που χαλασανε και χτισαν μυθους
γι' αυτο κρατησαμε μακρια σας τη στρατια μας
και δες τι χανεται και τι επαναλαμβανεται
τι κανετε οταν σκαμε κι απ'το πλανο μας χανεστε
φαντασου να πεις κατι χασαμε για φαντασου
εδω ζησαμε τη μερα που δεν επιασε η πουστια σου
πιασε μας δειξε μας τι θελεις αλλιως ασε μας
πες τι εχεις να πεις και φιλε ασε μας στη φαση μας
δεν ειναι ευχαριστα τα νεα γι'αυτο μη ρωτας
θα σε χτυπισω πριν χτυπησεις τι σκατα ζητας
αλλη μια νυχτα θ' απειλησουμε το στεμμα σου
θα βγουμε να προσβαλουμε το ψεμα σου
που δινεις
οτι μας χαλασε κ' οτι χρονια μολυνεις
ειναι ευθυνης ζητημα
και 'συ πουτανα δε θα μεινεις
Που καταλήγω όταν, χάνω τον δρόμο μου να δω το φώς
μα πάντα μέσα μου κρυβόταν
εγώ τι ρόλο παίζω, έναν εγκέφαλο ν' ανακατεύω
κάποιες σκέψεις, γίνανε τόσο μοχθηρές, δεν τις ελέγχω
για πιο θεό μιλάς, εγω πιστεύω σ'ότι βλέπω
και βλέπω μόνο χάος, κοιταξέ το
Δεκαπενταύγουστο, όλοι μονομάχοι για μια θέση στον παράδεισο
γίνατε πόρνες, συχνότητες που βγαίνουν απ' οθόνες, τοποθετούν κανόνες
υποδυνείδητα μέσα απ' εικόνες, είναι κάτι φορές πριν κοιμηθώ
που όσα θυμάμαι με πονάνε, οι μπάτσοι με τραβάνε, γιατί δεν πιάνει
η μούρη που πουλάνε σε με και είναι άσχημη, γιατ' η προσωπικοτητά τους
μένει στάσιμη και φαίνονται όλα τοσο αρρωστημένα, πνίγω τους συμμαθητές μου
ένα-ένα και εξαφανίζω στοιχεία, εξασφαλίζω, μένω στην εστία, πόσο έχουμε σήμερα
και την χρονολογία, ναι, λέγομαι Μάνι, κρατώ το λόγο όμηρο ανάμνηση για ότι ζωντανό
εχει πεθάνει, σταμάτα τον οδηγό, βγές απ το αμάξι, είσαι περικυκλωμένος
το στόμα σου, τη μάζα που μιλάς πολύ, μα τώρα κάπως βρέθηκες μπλεγμένος
δεν δίνω μια, δεχτείτε με μοιράζω πένθος..
Αλήτες, θαμώνες που στα πάρκα καταλήγουνε τις νύχτες και ζούνε γιαυτές
Είναι δικό σας...
Πολίτες, σας μάθανε να κρύβεστε καλά μα βαδίζετε με μάτια κλειστά
Μοιάζω εχθρός σας...
Και αν πίνετε φυσή συχνά
Είναι δικό σας...
Αμα μιλάτε αληθινά
Είναι δικό σας...
Αν βλέπετε ότι συμβαίνει, όχι ότι φένεται κινούμαι στις ίδιες συχνότητες
Είναι δικό σας...
Μείναμε(?) πίσω σου τα πάντα σκοτεινιάζουν σα λεπίδα
όταν αγκαλιάζει την καρωτίδα, το στ.. της μητέρας σου κορνίζα
σύριγγες σ' όλο σου το σώμα, ρουφάω την ενέργεια απ' την ρίζα
Η αστυνομία στην πόρτα μου, όμως δεν μασώ τα λόγια μου, χαμογελώ
παίζουν στο κόλπο μου..
μπαίνω στο σπίτι των γειτόνων μ' ένα tazer και παίζω με τα volt
απλά σπαταλώ τον χρόνο μου...
Πιστεύω πως της εποχής μας το συναίσθημα είναι ο φόβος
και λίγοι μένουν πιστοί προς τις απόψεις τους, φένεται σαν άδικος κόπος
σ' ένα καμένο τόπο, ο Μάνι απο την χώρα των θαυμάτων
πήγα στην κόλαση και γύρισα πίσω, είχα το θάρρος να μιλήσω
όταν το' νιωσα, ζήσε για μένα λίγο και αφησέ με για σένα να ζήσω
για να μην τρελαθούμε μες το γρκίζο, επιβάλλεται..
Σκοντάφτω, βιάζομαι, δεν βιάζομαι, βάφω την πόλη κόκκινη
και χάνομαι μέσα σ' αυτή φαντάζουμε ψυχασθενείς
βρέθηκα την λάθος στιγμή στο λάθος μέρος, συνειδητά
γιατι είχε ενδιαφέρον.. είμαι το παιδί της γης και διαφέρω
δεν νομίζω, το ξέρω, δεν δοκιμάζω λέξεις που δεν μπορώ να προφέρω
μιλώ και φτύνω και πέρασα τα πάντα ώστε να το φέρω.. Δικό σας...
Αλήτες, θαμώνες που στα πάρκα καταλήγουνε τις νύχτες και ζούνε γιαυτές
Είναι δικό σας...
Πολίτες, σας μάθανε να κρύβεστε καλά μα βαδίζετε με μάτια κλειστά
Μοιάζω εχθρός σας...
Και αν πίνετε φυσή συχνά
Είναι δικό σας...
Αμα μιλάτε αληθινά
Είναι δικό σας...
Αν βλέπετε ότι συμβαίνει, όχι ότι φένεται κινούμαι στις ίδιες συχνότητες
Είναι δικό σας...
Στυλ μώ(Φονικός)
Αντιλαμβάνομαι τα όσα πια σήμερα δεν γνωρίζω
τι και αν δεν βλέπετε, δεν νιώθετε, δεν σκέφτεστε
λόγια τυφλά, σε ώρες άδιες και βουβές επιμένετε
απο εγωισμό βουλιάζετε, μ' ονόνατα μιλούμε πάντοτε
κλείνουμε στόματα πελάτη, γίγαντες που δεν βλέπω στο χάρτη
πουθενά και οι εχθροί μου πιο ποτέ κοντά πλησιάζουνε
ανταγωνισμό στον καθένα..
Σε κάθε βήμα άμυνα, πάτημα, καθοδηγόντας όλη την πόλη
τώρα μάλιστα, τελειώνει, ο λόγος σου μηδέν μπροστά σε μένα
και σ' όλο το crew μου πιόνι δεν χάνω πίσω απο την πλάτη σου
ποιος πληρώνει, ασύχαστοι πόθοι γινονται σκόνη
καλύτερα το μάτι γιατι το όνομα λερώνει και τότε θά'ναι αργά για συγγνώμη
συγκροτήματα, μάτια μυνήματα στη μουσική παγώσανε κεφάλι
κανείς τους δεν λειτουργεί και είναι χάλι, όλοι τους ρουφιάνοι
όποιος θέλει μάχη πες του με τον κώλο νά'ρθε..bong tha city
αγκάθι, θέλουνε τα μυαλά μας στην κατάψυξη.. αυτο δεν γίνετε
λέτε φράσεις με πίκρα γιατι ακόμα πονάτε.. περνέτε πίπα απ' την
bdc μου κλίκα..
τελικά υποχώρηση ξένε άσυλο Arkham...
εχθροί του (..) μώνοπόλιο μες την αθήνα τα cdς μας ακούς τζάμπα
μαλάκα μια κίνηση εναντιά μου φτάνει για να σε πεθάνει.. τρίτο μάτι..
Αλήτες, θαμώνες που στα πάρκα καταλήγουνε τις νύχτες και ζούνε γιαυτές
Είναι δικό σας...
Πολίτες, σας μάθανε να κρύβεστε καλά μα βαδίζετε με μάτια κλειστά
Μοιάζω εχθρός σας...
Και αν πίνετε φυσή συχνά
Είναι δικό σας...
Αφού μιλάτε αληθινά
Είναι δικό σας...
Αν βλέπετε ότι συμβαίνει, όχι ότι φένεται κινούμαι στις ίδιες συχνότητες
Είναι δικό σας...
Inka
Αμυνα
αντεχω γιατι εχω πολυ stamina
μακαρι να
λεγατε το πως βαδιζετε κι αυτα που χτισατε πως τα'ριχνα
να 'ριχνα
βενζινη στο σπιτι σου
παραναλωμα πυρος
κανεις δεν μου μυριζει σαν εχθρος
ογκολιθος μουσικος bong da city
απ'την ανατολη ως και τη δυση
φερνει φυση
ποτε εμεις οι δυο δεν ημασταν ισοι
κι αν χιονισει
τρεχα να το καλυψεις μη σου σβησει
υπαρχουν ανθρωποι που ειναι αχρηστοι απο τη φυση τους
δενονται μοναχα με την κριση τους
φοβια
αυτα που μου'λεγες μαλλον σε κανουν μπροστα μου να εμφανιζεσαι κυρια
ακου τη συμβουλη και τσουλα το προς την πορνεια
οι στιχοι μου θυμιζουνε Πυθια
αναλυω τη Σαμβια
πλεκουνε το περασμα της γνωσης στα ηχεια
κι αν δεν εχεις αυτοαμυνα τρεχα να βρεις πορεια
Μανιακος
Φανατιζομαστε πολλες φορες τον ελεγχο χανω
και ξεχυνομαστε κατεδαφιζουμε καταναλωνουμε
καταρα δινουμε κατα σου χωνομαι
και καταστρεφω το μυαλο σου μα δεν μεγαλωνουμε
ποτατι δε σεβομαι ποτη δε χρωσταω και τρελενομαι
ποσο σε σιχαινομαι δε λεγεται
δεν κρυβομαι
δεν εχω προβλημα να φαινεται
δεν ειμαι king απλα γαμω στο rap κι αυτο το ξερετε
δεν αντιστεκεσαι
οταν πηδαω ολο το crew σου
και κανεις πως δε βλεπεις σα δε ντρεπεσαι
δευτερος ερχεσαι
παρακολουθησε με σκαω
μεσα απο τον υπονομο βρωμαω
και με παρεξηγησατε
εγω δεν ειμαι ουτε θελω να γινω αυτο που γινατε
μεθω τον ουρανο σαν πεφτει η νυχτα
και δεν μου καιγεται καρφι για 'σενα
εφοσον ειμαι πιτα
εφοσον αμφιβαλλεις ομως πως εχω μικροφωνο στιλετο
πεσ'στη πιστα
κι αντιμετωπισε με ξενε θα δεις τη γλυκα
ξυπνα μυγα
το rap σου μπαζει απο παντου
μαλλον θα σου δωσαμε μουφα ξυγα
Μανιακος Κοιτα πως αφησα τη πολη να κοιτα τα καταραμμενα μου χειλη την ωρα που γενναν δαιμονες απο μεσα πεταν ολα μωβ superfunk κατεστραμενοι για τα ματια σου πενες ποναν οταν θετω το μισος μου παιρνω προβαδισμα μεσο του στιχου μου κι οχι του γλυψιμου ποζερια πως θα γραφετε μουφες διχως χερια ανελυσε το super κατα πανω μου καταληγει σε στουκα, yo ο ραψωδος κατω απ' τ'αστερια κουμαντο στο κεφαλι μου κανενας οταν φτυνω μαχαιρια οταν θα καταληξω διπλα σου και τελικα παγωσουν ολα τιποτα δε θα μηνει οπως πρωτα κανεις τωρα πουτανα με τη μοστρα που πουλας φωνη σου τρεμοπαιζει πως κανετε αλυσιδα μεταξυ σας για να γλυφετε τον κωλου το δεξι σας φαινονται τα χαρτια σου μαγκα κρυφτα, ντροπη σας
Φονικος Κατω απο το χαρτη το φως σε μαυρο ουρανο βλεπω θανατο μεταμορφωνομαι φορες για να χαθω μεσα απο τη σταχτη μου θα ξαναγεννηθω πισω γυρισα θα σε καταπιω τριγυριζω αφραγκος ειμαι επικινδυνος για καθε πολιτη μπορει ταφο να σε στειλει οι πνευμονες μου σαν πηγαδι μεσα τους ψυχες το βλεμμα στ'αχανες , gotham ηχος που στοιχιωνει το σπιτι σου απο φωνες αλλοκοτες σκιες beats from the bong σ'εποχες μ'ακους και τον εγκεφαλο σου καις ολοι μεσ'την χαμενη πολη γευση πικρη σε μια κοινωνια μουντη ολοι στημενοι στο τοιχο μικροι ανθρωποι απροσωποι πισω απ'την μασκα η καθε στιγμη τους bong για παντα ζουμε σε εποχες παρανοιας ψυχολογικα καταθλιψη και φαρμακα χαθηκε η χαρα απο τα ματια σου κ'εγω τι να πω ερημος τον πονο μου χαζευω μεσα σε 3 γραμματα η ζωη μου να τη βλεπω εδω μεσ'τον καθρεφτη σε δυσκολους καιρους ζωντανευει και με βλεπω εχω παρει παραμορφωμενη μορφη εχω φρικαρει μην δεις το ματι μου γιατι θανατος θα σε παρει μην δεις το ματι μου γιατι θανατος θα σε παρει
Μιλας πολυ μα για μενα εχει παντα λογικη αφου μετα ισως η γλωσσα σου να εχει κοπει και να'ναι αργα φαντασου να σου κλεβω την ανασα ενω το μιζερο κοινο σου σε κοιτα στα ματια Μιλας πολυ μα για μενα εχει παντα λογικη αφου μετα ισως η γλωσσα σου να εχει κοπει και να'ναι αργα φαντασου να σου κλεβω την ανασα ενω το μιζερο κοινο σου σε κοιτα στα ματια δεν με ξερεις ειναι το bong da city crew εικονες φρικη αρρωστημενα ματια ,εγκεφαλοι ε,χε,ναι,ναι
Φονικος Κρυα η πολη zombieμοιαζουν ολοι
το πορτοφολι μας αδειο να μενει σκοτος πεφτει
η ωρα που κατεχει η ομαδα εξω βγαινει σε μερη
που οι αλητες μας δηνουν τα cds μας χερι με χερι
βλεπεις πως παει οταν αυτη η παραδοση κραταει
κανεις δε το πουλαει κανεις μας να'χεις παει
ο νους στη φλογα που σβηνει καθε μοδα
καθε φλωρο που βγαινει στα πλατο
για να το παιξει εμας ρωτα
παντα στην κοντρα ρουφιανοι
το bong da city δεν ηρεμει τα τερατα κραζουνε και παλι
styl mo απο την βρωμικη Αθηνα που θα δεις τα παραλογα
λογικα με ξεπλημα το χρημα
Μανιακος Γινατε πορνες πεσατε χαμηλα οπως το βαρομετρικο
σ'αυτους τους νεκρους χειμωνες σαν κοτρονες
ειδα το χρημα να εξυψωνεις σα θεο
πονω μονομαχω πινω κινω τα νηματα
εγω πολεμω τονους mcs πατω κατεχω το
εντονο υπερηχητικο flow σαν εντομο μενω σωμα
αποφευγω τους ρουφιανους παντα διακριτικα
νιωθω τα βλεμματα τους να με υπνοτιζουν τακτικα
καταλαβαινω γεννιεμαι και πεθαινω ανασαινω
μεσα απο στιχους ανοιγω οτι εχω στο νου μου θαμμενο
παραλληλα δεν κοιμηθηκαμε ποτε
μεσα στην πολη των δαιμονων
δεν με κανεις να σε πιστεψω καν
ζησε το αγγιγμα του φοβου σε τετραστιχα
εδω που οι μπατσοι δε πατανε τροφικοι νικαμε
κατι τρεχει και τον κοσμο μου γαμανε
μας εστησαν στο ραντεβου μας
μαλλον θα με δεσανε σε νυχτες που γυρναμε
σε νυχτες που η ομιχλη σα μεταξι
τα κτηρια σκεπαζει απ'τις καρδιες μας πηγαζει
φωναζει το κτηνος που απο πισω σου στεκεται
παντα κατι ετοιμαζει το ποιος κανει τα κουμαντα
και τα συρματοπλεγματα μπροστα απ'τα ματια μας
σε καθε φατσα καθε τι που αναλωνεσαι
σκονη εισαι και απλωνεσαι συχνα
οταν ο ανεμος γυρνα σε μερη σκοτεινα
εκει π'ουρλιαζω
στη τσεπη μου θριματα απο χασισι
και παντα καυτα δε βγαζω το συζητας
Εθισμένος σε ότι με καταστρέφει εν τέλει
καταραμένος
στο σώμα μου ο θάνατος και στο χαρτί μου πένθος
παντού καπνοί
μεσ την ομίχλη βαδίζω πάνω σε μια καμμένη γη
πολλές φορές το γκρίζο γίνεται κτήνος και τότε μπορει να σε καταπιεί όπως τα αποτυπώματά μου η βροχή
κοίτα πίσω απ'την πλάτη σου κάποιος σε ακολουθεί
και είναι απειλή σε αυτούς τους δρόμους που είναι τόσο σκοτεινοί
απείθαρχοι
σε αυτόν τον τόπο τον φόβο καναμε φίλο για να ζούμε μεσα στον κόσμο
έχω την νόσο και την τάση για να την εξαπλώσω
εκπροσωπώ το bong κόλπο grosso και εφ'όσον
ζούμε την εποχή του τέλους των ανθρώπων
δίνω πόνο γιατί πόνο βλέπω δεν το καταστρέφω κανει γκελ,ανάλογα στα πόσα ντεσιμπέλ,χτυπάνε το κεφάλι σου σα κτελ,με καύσιμα αρκέτα για να τραβήξουν ως τους κήπους της Εδέμ
μέσα απο τη Βαβέλ,ανασταίνουμε νεκρούς
τους κουφούς μπορείς να κρατήσεις για οπαδούς
και ότι ακούς είναι από τους δαίμονες για θνητούς
τα τέρατα της Gotham κραδασμούς δοκιμάζουνε ναι
και έλα με πλάτες και κονέ ζήτα μου μάχη
ανίκητοι πύρινοι κυνηγοί μες στο παλάτι σου σκιές
αλλόκοτοι ρυθμοί και εναλλαγές
οι τόνοι πέφτουν πέντε φονιάδες που καταστρέφουν
ανοίγουνε πληγές σαν να τρέφουν
γύρνα την πλάτη σου σε μας και θα χαθείς είτε είσαι mc
είτε νταβατζής συντονίσου,σβήσε το τρέμουλο απ τη φωνή σου,τραβήξου,βγαίνεις σκάρτα εσύ και η φυλή σου
ανοίγω τις πύλες της κολάσεως τιμή σου
έχεις θέση στα καζάνια μας,ποιοι είμαστε θυμήσου
Γνωρισα πολλους ανθρωπους για αυτο και αγαπαω τα ζωα
Τωρα που το ραπ εγινε μοδα και κυλαει σαν ροδα
Τα συναισθηματα μας πιο σκληρά και απο κοτρωνα
Για να καταπατησουμε του καθενα την κορωνα
Δεν συχαθηκες το ραπ αυτο συχαθηκε εσενα
Τις πουτανες τα λεφτα σου και ολα τα δαιμονισμενα σαν και 'σενα
Η πενα μου αγγιζει τον πυθμενα
και με κανει να ασχολουμαι όλο πιο πολυ με μενα
Υπαρχουν και αλλοι
που φαινεται η γλωσσα τους μεγαλη
Μας οι πραξεις τους μικρες μηδαμινες ζαλη
Και οταν κοιταζουν τον καθρεφτη τους βλεπουν το χαλι
που τους περιβαλλει και ας μην ξερουν τι θα πει κρεπαλη
Μας περιμενουν μερες βρωμικες για τον καθενα νομιζες
Πως θα ανοιξεις το στομα να μιλησεις
Εσυ που σε πορειες δεν πατας και ας νομιζεις πως το να μου λες πως πινεις θα σε κανει μαγκα
Βριζεις αυτα που καποτε φιλουσες για να βγαλεις CD
Και ολα εκεινα που σε ανεβαζαν μωρη
Κοιτα να λες αληθεια γιατί θα την πατησεις και εσυ
και μετα δεν θα υπαρχει δρομος πια για την επιστροφη
Ανωμαλα του Bong φλεγομενα μικροφωνα κακόφωνα
για τον καθενα θα τα λεω ομοφωνα οπως πρωτα
το στιλ εξελισετε σαν ντοπα
το 'πα καποτε μα δεν με πιστεψες και τωρα ρωτα να μαθεις
Αν μπορεις καημενε να μας φτασεις μαλλον θα περιμενω πολυ να ερθεις να μ κλασεις
και για αυτο που σ λεω δεν χρειαζομαι συστασεις
ποσο μαλλον το να πω αληθεια πως δεν θα μας φτασεις....
στιχων μολυνση απο τον καιρο που ενωθηκαν μυαλα
ονοματι Da Bong γενια του μισους κοπανοι φλεγομενοι
κομητες φορτωμενες ετοιμολογες βαλλιστρες ετοιμοι να επιτεθουν στον καθε καριολο αναλατο
οπως παντα αναλογα με τις βλεψεις σου παντα πατα αποτομα και απροσμενα στα προσωπα ζημια ανωφελατα
μελανια μας σε στοματα να τριψουν την βρωμια που κουβαλατε ολα να γινουν αισθητα
σου το ΄χα ταξει πως τετοια μια πουτανα δεν θα γραψει κανε χαζι
ακολουθα τα λογια των Καμικαζι και αν δυσταζεις παλούκια στον κώλο να μην νυστάζεις
ειναι το Bong που κραζεις φιλε Gotham δεν σε παμε
πουστη μαθε το και φυγε καλυφθείτε τα τετραστιχα μας μαστιγα
ουτε να το φανταστείτε αυτα που γραφετε πως ζητε γαμηθείτε
σκιζουμε μητρες οσο ηχογραφείτε εδω οι δαιμονες διψανε
πουστη μαθε το και φυγε καλυφθείτε τα τετραστιχα μας μαστιγα
ουτε να το φανταστείτε αυτα που γραφετε πως ζητε γαμηθείτε
σκιζουμε μητρες οσο ηχογραφείτε εδω οι δαιμονες τρέφονται μονο σαρκα που ασελγείτε....
Ξέχασες τους ρυθμικους αναπλαστήρες των ρυθμών θανάτου οπαδούς
κανε σσσ εξαπλώνεται από επικούς παλμούς καταστροφικούς σεισμούς
Ομικάδες αναδύονται γάμα τους αυτούς και την πουτάνα μάνα τους
καταπάνω τους βάζω φωτιά στα πλάνα τους,κοπάνα τους
θάνατος στους αθάνατους και δες το ραπ δεν εξαρτείται απ τις πνοές χορδές
αναδρομές σε λόγια γνώριμα του χθες μου λες
πως γράφεις κάθε μέρα δεν το νιώθεις όμως μπές
στο παιχνίδι της παράνοιας που καίγονται ψυχές
φτάνουν δυο στιγμές να νιώσεις πως δεν θες να μας κοντράρεις
έχουμε υλικό αρκετό για να σαλτάρεις
γουστάρεις
προτιμώ τον κώλο τον δικό σου ακόμα κι απ της Πάρις
αν δεν δώσεις δεν θα πάρεις με εξαίρεση το crew μου που μοιράζει skills με δόσεις τρέλας
μπούφο να φλιπάρεις,κι αν γουστάρεις
έλα σε live μας για να φρικαρεις
Ελλάδα είναι το μόνο crew που φτύνει λάβα
καθώς χάνουμε σε παρασύρουμε (ναι) στον Κεάδα
παρα τα άλλα το crew μας πάντα σχέδια μεγάλα
υποστήριξη στα πάρκα και εσυ μύγα μες στο γάλα
ξέχασες τους ρυθμικούς αναπλαστήρες των ρυθμών θανάτου οπαδούς
κανε σσσ εξαπλώνεται από επικούς παλμούς καταστροφικούς σεισμούς
Ομικάδες για να ακούς
Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αφήνω το σώμα μου χαλαρό για να μουδιάσει βελόνες κατά μήκος προκαλούντε και συσπάσεις με σκοπό να προκαλώ το πνεύμα μου στο να αποδράσει εκεί που η λογική τελειώνει ξεκινούν άλλες διαστάσεις, βρισκόμενος σε μία, παράλογη ηρεμία, αφήνω το σώμα με το δωμάτιο εν αρμονία μη καταλάβουν οι ψυχές γιατί γι’ αυτές είναι σαν να ζουν 2 φορές εις βάρος μου και εγώ καμία, όταν σου δίνεται ευκαιρία, τα χέρια ως τις άκρες είναι κρύα, δε το νιώθεις όμως σίγουρα κάθε σου αρτηρία είναι και η μόνη μαρτυρία ότι είσαι απών στην ουτοπία χαμένος σε μηδενικά πίσω από κάθε φαντασία, όταν το σώμα σου πάνω απ’ το αληθινό αιωρείται …
… και δε σ’ ακούει κανείς!
Ότι αγάπησες σιχάθηκες τώρα που όλα γυρίζουν, ακόμα και οι δικοί σου δεν σε προσεγγίζουν, της πόλης το στόμα ανοιχτό, όσοι νομίζουν και δεν είναι σίγουρα γι αυτά που λένε το γνωρίζουν, όσοι φοβούνται να μιλήσουν θυμούνται κάθε κακή τους ανάμνηση μόνο, ως αποτέλεσμα το κεφάλι τους σκύβουν και με κοιτάνε παράξενα, φαίνομαι αλλόκοτος ανάμεσα στο πλήθος τους γιατί κοιτώ κατάματα, το τοποθετώ θετό το πυροδοτώ και μετά πετώ, αφήνω εγκαύματα! Μέρος της πόλης που κοιμάται τα χαράματα, ζωντανεύει τη νύχτα, είναι η χώρα των θαυμάτων η Αθήνα, για κοίτα, για κοίτα …
… μέσα στα μάτια … ναι, μέσα τα μάτια …
Όσο ανεβαίνω του πόνου τα σκαλοπάτια, δεν είδα ποτέ μου φάτσα κομπλέ, μονάχα κάποια ύπουλα, και ο χρόνος να κάνει πισωγυρίσματα, ύποπτα βήματα να πλησιάζουνε δίπλα σε με, μη με σκέφτεσαι γρήγορα πράξε, όπου και να ‘σαι ψάξε με, οι δρόμοι μας χωρίζουνε κάπου και καλά να ‘σαι, και καλά να ‘σαι, πληγές γεμίσανε τον κόσμο, η πόλη ναρκωμένη μένει μέχρι κι ο άνθρωπος σου θα στη φέρει κάποτε, να με θυμάσαι, ναι, να το θυμάσαι, βλέπει το τρίτο μάτι, όλοι μιλούν μέχρι ν’ αντέξουν αφού θελήσανε μαζί μου να μπλέξουν, σκάρτοι, ρουφιάνοι, πούλο από τον κράχτη, Bong Da City, αγκάθι, αγκάθι …
Πάνω στο χέρι μου το μικρόφωνο σου μετατρέπεται σε στάχτη, αναμετάδοση απ’ άκρη σ’ άκρη, κινούμενος στόχος μέσα στο χάρτη για τον καθένα που νομίζει πως κράζει, δεν υπάρχει λόγος, τα χέρια μου σταυρώνω γιατί αν τα ανοίξω θα μυρίσει πόνος, όλος ο κόσμος όλος είναι μόνος, αδιάσπαστος για τα προβλήματα μας είναι ο χρόνος κι αν τολμήσεις να βρεθείς μπροστά μου είναι γιατί θα ‘σαι κληρονόμος, της μουσικής σκηνής ο μετρονόμος είμαι για πολλούς MCs, ο λόγος που δεν κοιμούνται τα βράδια είμαστε εμείς, και κοίταξε να το πεις, πως σας έχω όλες ένα τετράστιχο εξ επαφής
Κι επειδή, μ ‘ένα δάκρυ άκρη δεν ψάχνω να βρω, οπλίζω, επαναφορά, το ύφος μου αποκρουστικό, κρουστικό, κρούει συναγερμό, ανοίγει το έδαφος στα δυό και καταπίνει ανεξέλεγκτα τον όχλο, τον κάθε στόχο, τον κάθε φόβο, μέσα στις φλέβες μου καυτό κυλάει και ρωτάνε αν το ‘χω, στήνετε κώλο, βλέπεις τους έδωσα αυτό το ρόλο να ‘ναι πρωταγωνιστές στην παράσταση που τους έχω όλους σόλο, μολονότι δεν κατέχουνε τον ήχο, το στίχο, ανάσα, οι ίδιοι ποζεράδες με την ίδια μάσκα
Και έχω τους δαίμονες, ακόμη παρέα, κι άσχημα νέα γιατί έκρυψε την τόσο όμορφη θέα, τελευταία ακούς μηνύματα δίχως αποστολέα σ’ όσους ύψωσαν πάνω απ’ την πόλη τη μαύρη σημαία, είναι φορές, ειλικρινά, που δεν έχω καμιά ιδέα στο γιατί να σκοτώσω αυτό που ονόμασες γιορτή, είναι στιγμή να πουν αλήθεια τα στόματα τους, τα πτώματα τους γυρνάνε μα δεν θα βρεις ποτέ τα αποτυπώματα τους, σε λεπτή γραμμή σωστού και λάθους τ’ ασκώ, σ’ αυτήν την πόλη την αγάπη εγκλωβίσανε σε μπετό, γι αυτό πετώ, γι αυτό αφήνω εσένα να φιλάς σταυρό, κρατάω μονάχα το δικό μου αδερφό … καρδιά μη σβήνεις.
Αδερφε μου,που βρισκεσαι τι κανεις,πως περνας
Εκει που πας να εχεις το νου σου μικρε
Μια φορα κολλας,εκει κοιμασαι εκει που διαλεξες μονο σου να 'σαι
Ειναι νεραιδα η νυχτα σε μεθα να μην φοβασαι
Κατω απο αρωματα σου μοιαζουν ολα γνωριμα
Μα οσο κολλας τοσο τα νυχια αυτη σου μπιγει βαθια
Και οπως κοιτας,κοιτα μονο που δεν αγαπα τρεφετε απο σενα
Στη φλεβα σου τριγυρνα
Ζητα ελαχιστα την λενε νυχτα και μου μοιαζει μαγισσα
Οσο βραδια και να καθησα μαζι της την αγαπησα
Μοιραστηκα την λατρεψα κοντα της τα σπαταλησα
Μαλιστα δεν μετανιωσα εστω και αν δεν την αγγιξα
Ειναι πουτανα ειναι γυναικα,αφου τα κοπλα της σε σαγινευουν
Σαν τα αστερια,οσα αν εχεις στην τσεπη σου ξυπνας με αδεια χερια
Παρεξηγηση σαν βερια που κατεληξαν σε νυχτα και μαχαιρια.....
Σε μια χωρα που οι ανθρωποι εδω χαμογελουνε σπανια
Φτηνα τα λογια,εικονες απο μονες τους μιλουνε γεγονοτα
Τα βραδια χαδια επικινδυνα φορες με πλησιαζουνε
Μου λες τι θελουνε αραγε,σε αυτο τον τοπο τι απεμεινε
Αμφιβολιες μονο,οσες φορες κι αν κατσω και σκεφτω τον πονο
Που δινει επιβαρυνει το κεφαλι μου και αυτη η ανασα μου σε καθε στιχο
Να καταληγω σε προβληματα τα λογια μου μηνυματα σε ολο τον κοσμο
Καθε φορα που νιωθεις μονος γινεσαι στοχος και οτι μισεις γινεται ποθος
Ολα γυριζουνε σαν τρελα,μαζι με χημικα βλεπω την καπνα
Ελλαδα ως το κοκκαλο βαθια,πολλα τα χρεη,βλεπω το συστημα σου καταρεει
Πες μου ποιος νοιαζεται και τι να λεει......
Μονος μιλαω,παρεα το παραπονο μαζι του συζηταω
Ενας νταλκας που δεν τελειωνει οσο ποτηρι κραταω
Και οσο ακουμπαω τα δυο μου χειλη σε αυτο
Αναρωτιεμαι αν θα θυμαμαι πως βρηκα αυτο που ζητω
Ολα γυρνανε τοσο γλυκα που ξεχασα τι συζηταμε
Χρωματα μου δωσανε να ζησω μα φοβαμαι βλεπεις
Ολα καχυποπτα πως ειναι απλα δεν ξερεις
Ειναι νυχτα το αστερι σου,λαμπει ομως θα πεσει
Μην φοβασαι,οταν ανοιγεις ματια δεν θυμασαι,ενας κομπος
Στο στομαχι σου που μιζερα ξυπνας
Ναι,ειναι νυχτα και νυχτα αν δεν ζεις αντε γαμησου
Την ανατολη δεν αφησες να μπει μες στην ζωη σου
Ξημερωνει καινουργια μερα,μυρισα την σκονη
Μυρωδιες νωχελικα που με υπνοτιζουν στο μπαλκονι
Ενα διστιχο που μουρμουριζει αρχιζει να στοιχιωνει αληθεια
Χαρηκα που ησουν μαζι μου,Καληνυχτα....
Το να χαθουμε στο φως
Αναμενομενο να γινουνε καπνος
Κοιτα πως τρεχουν ελα στο cypher και θα σε καταστρεψουμε,ναι
Σε μενα δεν παιρνανε κονε
Και οσοι δεν με ενιωσαν ποτε δεν με ξερουν δεν ακουνε δεν βλεπουν
Δεν εχουν κατι να πουνε πεφτουνε
Και ελα στο cypher και θα σε καταστρεψουμε,ναι
Το Τσιρκο με τα τερατα υποδεξου,Μεσιε
Το να χαθουμε στο φως
Αναμενομενο να γινουνε καπνος
Κοιτα πως τρεχουν ελα στους στο cypher και θα σε καταστρεψουμε,ναι
Σε μενα δεν παιρνανε κονε
Και οσοι δεν με ενιωσαν ποτε δεν με ξερουν δεν ακουνε δεν βλεπουν
Δεν εχουν κατι να πουνε πεφτουνε
Και ελα στο cypher και θα σε καταστρεψουμε,ναι
Το Τσιρκο με τα τερατα υποδεξου......
Άντε ρε χέστη,
τώρα κράξε με και δες τη,
θα σε κάνω να μετράς τώρα κάθε σου λέξη,
και μες τη,φάση δεν είσαι τίποτα κι έτσι,
κάπου εδώ η αποστολή μου φλώρε εξετελέστη,
κόζαρε μούτρα,που διεκδικούνε και την κούπα,
δεν έγινες mc επειδή έτυχε κι ήπιες μια φούντα,
μαζευτείτε όλες οι πούστρες απ'την κλίκα σου κι ελάτε,
θα κάνω το τσιγάρο μου και μετά θα τις φάτε,
σκάω με τους τρελαμένους,πορωμένους bong da city,
να σε μάθω πρίχτη πως γαμιέται σωστά ένα σπίτι,
έλα λέγε τσίφτη,λέγε και συ την ιστορία σου,
να σου πω πως είσαι βλάκας για την ηλικία σου,
και πούλο,
και πάρε και το φίλο σου το μούλο,
γιατί από μουλωχτούς έχω γεμίσει ένα μπαούλο,
αν μας δεις να την κάνεις με ελαφρά,γιατί ανέκαθεν τα μυαλά μας δεν πήγαιναν καλά...
Κάνε μας δύο κωλοτούμπες να μας διασκεδάσεις κι άσε τις συστάσεις,
απλές πράξεις,μιλώ με νόημα μπας και το πιάσεις,
ανεγκέφαλοι,το χιπχοπ δεν είναι μόδα ακέφαλοι,
στο σπίτι σας ακουνε Bong da city, μεσ'την έξταση,
Εντάξει,πόσ'απ'αυτά που λες τα κάνεις πράξη,
ένα μπάφο θα πιεις και θα μείνεις στην ίδια τάξη,
παλιοβλάχοι,τα κλαρίνα σας έλειπαν σε φάση φλωρινιώτη,
μας τα'κανες σαν τη φαρίνα γιώτη,
έχεις πρόσωπο προδώτη δήθεν πότη,ψευτομόρτη,
το προσπαθείς πολύ μα δεν σου βγαίνει με την πρώτη,
έχω τ'αρχίδια να κράξω όσους ατάλαντους,ανάλατους,
ένα τετράστιχο και παν στην μάνα τους,βρίσκεις?
Για τα προβλήματά σου έχω λύσεις,κι αν με πείσεις,
θα σε κεράσω ένα μπολάκι Friskies,μην ελπίζεις,
να πετύχεις τ'αδύνατο,αδύναμο,τη σκέψη σου κινώ σα δυναμό κι είναι γαμώ...
γαμα το σταριλικι εδω το ζω σε ρυθμους city bong da
μια σκετη φρικη οταν χωνω ραπς ασταματητα μεσ'απ'το σπιτι
που ακους τον αλητη νταπα ντουπα απ'αθηνα ως θεσσαλονικη
το στυλ μου εξαπλωνεται γρίφους λύνω σαν κομπους
στο λαιμο που καθονται και mcs ποδοπατω
σ'ενα λεπτο αρκει για να φερω τον πανικο
ενα λεπτο μου φτανει να μου δειξεις σεβασμο
σ'ενα λεπτο μ'αρκει να προκαλεσω μακελιο
μισο λεπτο παρε τις groupies δε χωρανε εδω
κανουμε μουσικη κορυφη πατησαμε με το πρωτο lp
μην την ψαχνεις δεν μας φτανεις μωρη
ειναι ο φονι που πληγωνει *τσικ* σε κανει σκονη ε
εψαχνες μπελαδες με τους πιο κακους στην πολη ρε
εκπροσωποντας σκεηταδες, γκραφιταδες, djs, b-boys, beatbox hiphopαδες
και οχι δηθεν πολλοι απ'αυτους την ειδαν killer
φεραμε τ'αληθινο οπισθοχωρηστε σταση για διαφημιση δεν παιζει
μεσ'απο ραδιοφωνικο σταθμο η μουσικη μου δεν εκπεμπει
ολες σταχτη στο χαρτη απο τον κραχτη καντε ακρη
madames ο ναι δεν παιζει παυση το crew μας κανει θραυση
πελατη απ'ακρη σ'ακρη εξαπλωνομαστε φερνοντας δραση
στα ηχεια σου ξεπηδαμε στο σπιτι σου ακαλεστοι αναπαυση
τα mic μας υπο αναφλεξη νεμο και θα του δινουμε πνοη
σαν μολοτοβς τα κουπλες μου βομβαρδιζουνε
Εν όψει παραλογισμού,ακατέργαστου ανθρωπίνου νου,κατά ρυπάς είναι το Gotham σκιαγραμμένοι χαρακτήρες,πίσω από φορείς φορέας,στιχουργικής κρυσταλλομένης,ύλης υμήτερης που'χει σαν ηδονή να γράφει ρίμες..
Bong da city,city da bong,bo bong da city,μάθε το καλά ότι θα'μαστε μπροστά σε κάθε πίπα που θα λες για ποζεριά,ξέρω καλά πως τα κουπλέ μας θα σε κάνουνε να τριγυρνάς στην πόλη μ'ασφαλίτη,κρατώ καβάντζες,σε μέρη που νόμιζες ότι τα'δες,σκάω με φάτσες ορεξάτες και χασίσι μες τις τσάντες απ'τα Πετράλωνα-Θεσσαλονίκη,πίσω Νέα Σμύρνη,πες μου πούστη,η σκατόφατσα σου ποια μέρη γυρίζει,δεν αγγίζετε κανείς σας,μην πασχίζετε ο λόγος μας σπαθί σαν λαιμητόμος που βαραίνει μ'όσα λες,ψιρίζουμε τις κλίκες σας σαν κλέφτης μες το σπίτι σας,καβάντζωσε τα πάντα και γέμισε υπογραφές.Από τα μέρη που φοβάσαι να περάσεις ψυχωτικός εφιάλτης το ηχόχρωμα τα bong στις γειτονιές,κάναμε δισκογραφικές"ΝΑ ΠΑΡΑΤΑΝ ΤΟ ΡΑΠ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ"γνωστό το νταλαβέρι μας σε όλες τις γωνιές,δεν παίζει ρόλο,το πόσο συχνά γράφεις για το δρόμο,εφ όσον γράφεις παπαριές απλά σου σπαταλάς το χρόνο,γράφεις πίπες,ψέμματα που έγραψες κι αφουγκράστηκες,παίζει να σου θυμίσω πόσους φλώρους συνεργάστηκες....
Το μπουρδέλο σου τινάζει στον αέρα καμίνι,
ώρα μηδέν Ελλάδα σκάσε και προχώρα είν'η Bong Da φλόγα,
στον πυρετό της Gotham βράζει city,
εξάλλου,
το κάνω σκόπιμα πάντα γαμίδι,
ιδρώτας να κυλά καιμε από τη μύτη σου αρχίδι,
να προσέχεις,
όταν κυκλοφορείς τη νύχτα αλήτη,
πράγματα που μπορούν να σου συμβούν ειν'επικίνδυνα,
η κατάληξη είναι πάντα να μένουν πίσω τα θύματα.
Άρρωστοι χρηματολάγνοι,στημένα συναισθήματα,
απωθημένα,προβολή σ'ανούσια συγκροτήματα,
πάντα τα φίδια έρπονται,
πάλι μαλάκες έρχονται,
παρανάλωμα πυρός στάχτη και μπούρμπερη επανέρχομαι,
το'χω στο λόγο μου κι όποιος έμπλεξε μαζί του έπεσε,
σώμα ψυχή τα αφαιρώ δεν έχω τέτοια κλισέ,
πουτάνας γιε,έλα για μάχη man 2 man και,
θα φύγεις έντυπα να σε,
διανέμουνε πλασιέ....
βγαλανε βρωμες κοιτανε να μιλησουνε μιλανε πολυ
εχουν σκατα μες στο κεφαλι τους δε νιωθω
μονο το σωμα χωρις κεφαλι θ'αφησω
δεν εισαι γιγαντας βλαμενε μοναχα μου δινεις στοχο
για το bong αν δεν υπηρχε το gr θα ησουν fan σταχτοπουτα
ασε με να εξασκησω πανω σου το kama sutra
το στιχο μου παγιδα για τη λουπα
αντιλαμβανεσαι πως το να φωναζεις πολυ
σε κανει να κουραζεσαι χυνεται οτι βραζεται καιρο
κ'εχεις το θρασος να μου λες πως ονομαζεσαι lebron
δεν εισαι καν στο αντρικο μεινε σπιτι σου κυρια
και πες πως εχεις αγοροφοβια μα βαλε συναγερμο
παρε πρεφα πως δε μοιραζουμε την αθηνα
και να που λες κατω απ'τη μυτη σας μοιραζουμε
ναρκωτικα στους φιλους σας ειναι το bong da city πληρωμα
τα τερατα του arkham περηφανος περιφημος και απιθανος σε ραπς
αναμενω αναμετρηση τα μικροφωνα μας αναγεννηση καθε κουπλε μου
φαινετ'επενδυση τρεμει ο κοσμος βαρανε κρουσματ'απ'την ελλειψη
ανοιχτη για καθ'επιδοξο πολεμιστη απ'το υπογειο
το bdc φτυνει πολεμο μες στο λιοπυρι της αθηνας ολοκαυτωμα σιωπη
ανοιχτη για καθ'επιδοξο πολεμιστη απ'το υπογειο
το bdc φτυνει πολεμο μες στο λιοπυρι της αθηνας ολοκαυτωμα σιωπη
Υπαρχουν ενδεχομενα να περασα την μανα σου για γκομενα
και να αφησα το σπερμα μου στην ανοιχτη κοιλοτητα της
ματης ξερω τα παντα πως πως δεν υπαρχεις
πως δεν γραφεις πως παντα το πουτσο γλυφεις και καλα να παθεις
βλακα..βγαλε απ'το στομα σου κουπλε μου μαγκα
τα μικροφωνα μας ο φονιας μας η ταυτοτητα μας
bong για παντα..ανατολη ως δυση κωλοδαχτυλο στη πουστικια σου μαπα,δαγκα
σε καθε ξηγα, ξερεις λιγα τοσα σου μαθα για να γλυφεις τα αρχιδια μου ναι
πουτανας γιε, κοπιασε, στα τερατα της Gotham ή καλυτερα αφησε τα
τα κονε σαν αδυνατουν να μας χαλασουνε τη μερα γαμησε τα
πεινασμενα ακους τα τερατα που λουζουνε την μανα σου μεσ'το σαπιο της αιμα κι ενα
για να μη χανεσαι απ'το θεμα υπαρχει λογος
συνηθες αυτοπροσωπως, το στυλ μας ενας θρομβος
και για το λαιμο σου κομπος
ο πουτσος μου καταλληλος στην οικογενεια σου
χωρις γονικη συναινεση γαμαμε τα παιδια σου
καρφωνω ολα τα ραπς μου, στα μουτρα καθε μπατσου
ρουφιανου πουστη τσατσου, μικροαστου trendακου
δινουμε πρεζες θανατου κι ακου, μυθους του βαλτου
εδω κουπλε πυροδοτουντε μεσα σ'οργια θανατου (σσσ)
πολυ μιλας πουτανας γιε για την καριερα σου
ενω τρια κουπλε μου ειναι μια πουτσα στον πατερα σου
Τσουτσεκι δεν τα πινεις με μας
μη μας μιλας δεν λες
εισαι σπιουνος χαφιες
απο ποια μερια το καις? RNS
πουτανα στο μνημα σου σκασανε οι εμπρηστες
ερπηστρικες ασκησεις μην αρχισεις υποδειξεις
ειμαστε στα στημμενα παιχνιδια τους ληξεις
προτου σφυριξεις.. ειναι οι λυρικες αφιξεις
απ'τις νευρικες μου αποληξεις, σιγουρα θα καταληξεις
νεκροοος, AIIGHT! να του ρουφηξεις το μεδουλι απ'τα κοκκαλα
μεθυσμενος διαολος, σοδομα και γομορα
ομορφα, θα σε βρουνε χωρις τα δαχτυλικα μου αποτυπωματα
βρωμικα χαρακτηριστικος, ο πλεων battle ραψωδος
ακρως εριστικος, ερεθιστικος για beat, mc's
διαθετω punchlines για να ζηλεψεις
μην το κλεψεις
οταν φτυνω τις γαμημενες λεξεις
μην περιμενεις να σου δωσω να το πιστεψεις
γιατι δεν θα τη παλεψεις, δεξου τις γνωστες ΛΠ ραπ ενεσεις
RN RN RN RNS παντα παντα μ'αγριες διαθεσεις
και bong,da,city, ναι, μ'αγριες διαθεσεις
Παιζει προβλημα? Απο την ωρα που σηκωθηκα
η ομαδα μου σαν συννεφα πανω απο την κοινοτητα
μικροφωνα τυλιγμενα με φλογες
απ'τις κατακομβες, α μπομπιρα το
ψυχειατρειο ανοιξε πυλες το κρυο μου χαμογελο εξαπολυω
μεσα απο απροβλεπτα γραπτα κι η γλωσσα φονισα
μοιαζει θηριο νομιζεις πως ειναι αστειο
οταν το στομα μου μοιαζει με χειρουργειο
αναλυω, ειμαι μειων μηδεν απο την γεννα μου
γι'αυτο δεν εμπιστευομαι ποτε μου το πλησιον,
εναντιον τους, κι αυτο ανευ οριων
σα γραμμες λεοφωρειων, που ψυχακηδες κραταν ομηρους μαζες ηλιθιων
εμεις κι οι αμαρτιες μας, εκπροσωποι των δρομων
τωρα κοιτα μας, το bong δεσε παντελονια αστυνομικων
το δες, το 'δανε ολοι και μαρμαρωσανε με στιχους
παρασιτα σε οθονες κι υπερηχους
μορφες που αναδυονται απο τοιχους
σα φαντασματα, νυστερια στα μυαλα, τυφλος του πληθους (ναι)
κι αμα περιμενεις διαλογο
νομιζω πως δεν νιωθεις τη διαλεκτο
τη μαυρη λιστα μου, μαυρο καταλογο πες
εχω ενστασεις για αδερφες
ταινιες δρομου σε, πρωτες προβολες εκτος νομου με-νουμε
κατοικουμε και φωλιαζουμε στο στρες
με μοναδικο αντιπαλο το χθες να το θυμασαι
Ειναι το αρρωστο μυαλο μεσα σε αρρωστο σωμα
με αρρωστες σκεψεις τρεφεται ακομα
υπογεια κινειται κι εχει σκοπο να στειλει την καθε βρωμα
6 ποδια κατω απ'το χωμα, με κοκκινο χρωμα
βαφει το Χ και σου κλεινει το στομα
με μια μονο εικονα, του θανατου αρωμα
εξαπλωθηκε με τα χρονια,
απο γειτονια σε γειτονια γυρνα σκορπα διχονοια
λεξεις που φωτια φτυνουν πετανε στα ορια
συνεχως στα περιθωρια
στενευουν για σας ορνια
δεν ειχατε τροφη γι'αυτο τα λαθη σας πελωρια
ειναι, μεσα στο παραθυρο σου μεινε
ειναι τελικα τροπος ζωης να καιγεσαι φιλε
και με κατι που δεν πινεται μαλακα σε ποιον κοσμο ζεις
εδω ειμαστε εμεις, και να πεις, τους sick mc's
οταν μας δεις, μετα να κατσεις να λογικευτεις
θα ηττηθεις και ποιοι ειστε σεις
που μιλατε για diss εχω ενα δις
τροπους να ταφεις, αν λιγο μ'άκουσεις θα σωθεις
εισαι στα χερια της επιχειρησης, της
σκοτεινης δυναμης τι μαστουρα θα κολλησεις δασκαλο θα βρεις
γεννημα θρεμα της οξινης βροχης
εχω διπλα μου το στρατευμα τι εχετε εσεις?
εχω τη δυναμη του λογου εχει την δυναμη σιωπης, cappiche?
Ετσι εξαπλωνεται, γινεται λαβα και ξενερωνετε
ακομα για τον πουτσο χωνετε δεν μεγαλωνετε
το σπρωχνετε προς τα κατω να πιασει πατο
μα παλι bong da city σερβιρει κατι γαματο
κρινω σωστα,δε σε κρινω αντικειμενικα
κι ετσι συμπερασματικα ολα τα ραπς σου ειναι σκατα
και πες μου τι συμβαινει, υποθεση για μενα τελειωμενη
αφου μεσα στο crew σου ενας και ενας μαλακισμενοι
πιτσιρικαδες καναν ομαδες και ψαχνουν ακρες
για νταβαδες, μαπες θελουν και φευγουν ανα δεκαδες
χιπχοπαδες ενα λεπτο ζητω απο το χρονο σας
να βαλετε μυαλο κι αρχιδια μεσ'στα παντελονια σας
δωσε αναφορα εσενα ναι κομπαρσε ναι
η κλικα σου μας τα κλασε και καθεται και κλαιγεται
κι ειναι σταντε, οτι ποτε δεν θα μοιασεις σε μενανε
παρε φορα απ'την απεναντι χωρα πουτανας γιε
Τσαλαπατωντας τα μουτρα σας
κανω το μπραφ για να σας βγαλω απο τα ρουχα σας
νιωστε τη, λυρικη καυλα μου
εχω τα ματια μου σε σενα
και εσυ τα δικα σου κατεβασμενα
ακου, ο μαυρος πητ σας γαμα οταν βγα-α-λει ενα βρυχυθμοοο
φερνει ?μπουγιο? γιο γιο γιο γιο
κρατω στα χερια μου το απιστευτο δωρο θεου
τα χρυσα, βασιλικα μου flows σβηνουν αστερια
οπως τα ????? ξεσκονιζω με ενα φου (φου)
εχω εκπαιδευτει αυτοσχεδης
σα μολοτοφ να κατασκευαζει ριμες μεσα στου χαοτικου μου νου
το πιο σκοτεινο δωματιο, αποθηκευμενα κατω
οταν ονοματα ραππαδων στο βρωμοστομα μου πιανω
ονομα και πραγμα Roll'n'Stoned
προκαλει εθισμο
δεν ειναι ψεμα ουτε σωστο να το αρνηθω πως
στα mics κι οχι μονο τη σκληρη μαστουρα εκπροσωπω
μικρε, μικρος που 'ναι ο κοσμος μας κοιτα τα
ραπς σου ειναι μονοτονα γι'αυτο σκυψε καλυτερα και κανε μας μια πιπα
θιγουν εμενα λιγα, λιγο μιλα πινω
το στυλ σου σε ποτηρι και το φτυνω
και ταναπου,μια ταναπου
ψαχνει για πουτανια ρε που κρυβουν mc's
θα παρομοιαζα τους ραππερς με πουτανες αυτους
που στα CD τους τωρα βαζουν τιμη, μονο δεν εχουν τιμη
Pete Ξαρχάς Καπα Καπα καυλιαρης για μια ζωη
RNS Bong da City
ποιοι απο σας επιτελους δεν το κανουν μοναχα για το χαρτι
ειστε ψοφιμια τελικως εχετε ξεπουληθει
απ'το δρομο για το δρομο πουτανες απο'κει που'ρθε
κατευθειαν στα αυτια σου, ειν'ο Rap Γκοτζιλα Supreme
γι'αυτο που νιωθω και γραφω, γι αυτους που χουν παθος-τιμη
που χουν τα αρχιδια να μην αφησουν ποτε
μα ποτε απο καποιους που ειδανε επικαιρη τη μουσικη μας
μοδα να κανουν και μονο, να συντριβει
σου το υποσχομαι μωρη, οσο περνα απ'τα χερια μου
δεν θα επιτρεψω στη καμια αυτο το να συμβει
τωρα το μπουλο, RNS Bong Da City
μεσα απο στοες πυρινες ακλονητες σκιες του χτες
κατεβαινουνε στη πολη με σκοπο να ζησουν λες
και ετοιμαζονται να αναβιωσουν τις 7 πληγες
μη βρεθεις στη Gotham city οι ψυχες παιρνουν φωτιες
τα μεγαθηρια, υπο την επηρεια αριθμων
καταπατουν στο διαβα τους ομαδες Α ραψωδων
καθ'οδον ειναι ο εγκελαδος..
να μετατρεψει την ομαδα σου σε συντριβανι αιματος
απ'τα πιο σκοτεινα και απομερα μερη της Gotham στο'παν
πως θα σκασει σαν τυφωνας στον αγωνα πανω απ'ολα
σαν θανατου καρμανιολα κολλα καριολα
ριχνουμε φολα σ'ολα και ασφαλιτων τσολια
κι ολα κοινα, αληθινα, τετοιες ριμες δεν θα ακουσεις πουθενα
ειν'ο Mastigo (ΑΑΑΑΑΑ)
μασα, κατω μαλακα δυναμωσε λιγο τα μπασα
παιζει οι μουσικες μας να σε κλεισουνε στη κασα
κι οπως κινηθηκα μπηκα στο λαβυρινθο του μισους
βγηκα με αποσταγμα απ'τα ονειρα τους
να θυμιζει τα αδικοχαμενα δακρυα τους
η φυση συνομμωτησε να χασουν τα παιδια τους
μαγκια τους, ξεφυγαν απ'το παιχνιδι του αγχους
για τη φυλακη μιλαω καπου στα
2007
Εσυ στην τηλεοραση και εγω στη κολαση διασημος
Ειναι οι Bong Da City, RNS..
