Μανιακός - Τα όνειρά μας

Ειλικρινα τα βηματα δεν αλλαξαν απο παλια
μοιαζω ακομα με τον πιτσιρικα μεσα στα στενα
ισως τελικα να μην ψηλωσα συνειδητα
ειχα προβληματα στην πλατη που με σπρωχναν χαμηλα
φιλοι μου χαθηκανε
και μονος συντροφος στο σκοτος η σκεψη πως καποτε ονειρευτηκαμε
θα το 'χει η μοιρα τους μου 'πανε οι σκιες
οι επιλογες στις γειτονιες ειναι λιγες για τις δραχμες
πουλαν θανατο δεν αδικω προσωπικα εγω
δεν εχω φιλους που να διαθετουν εξοχικο
κι ειμαι μονος, μονος στην πλατεια νιωθω φοβο
για το μελλον μεχρι τωρα ειδα πονο μονο πονο
μονο πονο οσο με βασταει η φωνη μου
οσο ξερω πως πονανε για μενα οι ανθρωποι μου
και θελω πισω τις παλιες καλες στιγμες μου
τον παππου μου να χαμογελαει για ακομη μια φορα
τις φοβιες να 'ναι μαζι ξανα
τον Νικο εξω απο τα καγκελα
αναθεμα μονο ονειρα ανεκπληρωτα
για παπλωμα σ' αυτους που κοιμηθηκανε νωρις
κι εγω στο χαραμα μοναχος μου στην πολη των mcs
αναπολω, βρεχει γαμω
δικαιολογω το κλαμα μου ως συμπαρασταση στον ουρανο
γιατι ο Δημητρης δουλευε απ' τα οκτω
μιας κι ο πατερας πεθανε απο ζαπρε ενα πρωινο
τωρα ο Δημητρης ειναι σκοπια στον στρατο
πουλησε το κινητο για την δοση του νιωθεις bro
κι εγω ακομα να ψαχνω να βρω αγαπη
σε καθε δακρυ φως για εξοδο απ' το μονοπατι
Mastigo ηταν να γραψουμε μαζι αυτο το κομματι
μα εκανες λαθη και φυσικο ηταν να γινει σημαδι
γιατι οι μπατσοι πρεπει να δικαιολογησουνε μισθο
και διαλεγουνε παιδια απο το σκοταδι γι' αυτο.

Καθημερινα ψαχνουμε ακρη να σηκωσουμε κεφαλι να
κανουμε τα ονειρα μας αληθινα
μια γενια που δεν εμαθε λεξεις οπως χαρα
ειλικρινα και δεν μιλω προσωπικα.
Καθημερινα ψαχνουμε ακρη να σηκωσουμε κεφαλι να
κανουμε τα ονειρα μας αληθινα
μια γενια που δεν εμαθε λεξεις οπως χαρα
ειλικρινα η επιβιωση ματαιη στα στενα. (Χ2)

Κλεινω τα ματια μου αναβω το τσιγαρο τελικα το τελευταιο
χαλαλι κι ας μην παιζουν λεφτα
νιωθω πως γερασα κι ας ειμαι ακομη δεκαεννια
μετρω αναριθμητες κοπελες που μου παιξαν πουστια
αν δωσω ονοματα θα βαζουν τραμπουκους να απειλουν
εγω κουραστηκα νομιζω πως κι αυτες θα κουραστουν
κι ομως η λεξη αγαπη εχει παρεξηγηθει
σε μια πολη που ανταλλαζεται ψυχη για το χαρτι
εχω νιωσει κι εχω δει να συλλαμβανουν απο καρφωτη
τον κολλητο μου και την μανα του να αυτοκτονει
πες το κομπλεξ δεν εζησα καλα δεν χαμογελαγα συχνα
απ' τα δεκατρια μου χρονια ειμαι στην δουλεια
δεν εδωσα ποτε σκληρα κι αν ζω σκληρα
και δεν μιλω προσωπικα μες στα σκατα
επιπλεει μια ολοκληρη γενια
θαψανε ονειρα απο μικρα παιδια
που καναν πλανα για το πως θα υποδεχτουνε την χαρα
εχω προβλημα και κολλημα και μονιμα θα κραζω το κρατος
τον μπατσο οπως και να 'χει θ' αυθαδιαζω
απο ψυχης πετραλωνιτης εκ γεννετης αλητης
εκ γεννετης γαμιεται καθε ασφαλιτης
γιατι ο Γιωργος ειχε ονειρα, ο Ηλιας ειχε ονειρα
ο Μο ειχε ονειρα, ο Χρηστος ειχε ονειρα
ο Μπιλυ ειχε ονειρα, ο Δανος ειχε ονειρα
ο Τζιμυ ειχε ονειρα, η Ελενη ειχε ονειρα
εγω ειχα ονειρα, εσυ ειχες ονειρα
τα ονοματα δεν λενε κατι μαγκα αφου το προβλημα πιανει ολο το χαρτη
τα αδερφια μου δουλευουν απ' το χαραμα ως το βραδυ
για να βγουν απ' το σκοταδι
σβηνω το τσιγαρο, δακρυζω, νοσταλγω
δυο χρονια αργοτερα ακομη ξυπναω στις οκτω
μες στο στρες που εχει κυριευσει την γενια μας
τελευταια σταγονα ιδρωτα για τα ονειρα μας.

Απο πιτσιρικια παιζαμε μπαλα μαζι εγω κι εσυ ειχες ονειρα οπως και εγω, αυτοσχεδιαζαμε και μας τα σκοτωσαν, το κρατος, μπατσοι, ρουφιανοι, πρεζα, η αναγκη για χρηματα και επιβιωση, δεν εχει σημασια ποιος πολυ ποιος λιγοτερο, ειλικρινα μας τα σκοτωσαν.

Καθημερινα ψαχνουμε ακρη να σηκωσουμε κεφαλι να
κανουμε τα ονειρα μας αληθινα
μια γενια που δεν εμαθε λεξεις οπως χαρα
ειλικρινα και δεν μιλω προσωπικα.
Καθημερινα ψαχνουμε ακρη να σηκωσουμε κεφαλι να
κανουμε τα ονειρα μας αληθινα
μια γενια που δεν εμαθε λεξεις οπως χαρα
ειλικρινα η επιβιωση ματαιη στα στενα. (Χ2)

Μανιακός - Υπνοβατώ

Νιωσε τον αλητη οταν σπιτι του καθεται και το φτυνει
δεν χαριζεται γκρεμιζει οτι βρισκει στον διαβα του toy
μαγκα δεν παιζω ελεγχω την τεχνικη
ανασαινω με την τεχνικη που στο αιμα κυλα σαν LSD
ΦΒΣ παρε παραδειγμα τον αναιδη δεν θελεις να του παιξεις την στραβη
MC ερασιτεχνη εχω ριμες top (...) που να προκαλουν ηλεκτροσοκ
να 'χα τον απαραιτητο εγωισμο
για να σκοτωσω κανα δυο απο τους φλωρους που ξεπουλησαν το ραπ για το χρυσο
οι λυτες ομως ψαχνουν αφορμη για να με δεσουνε bro υπνοβατω
μεσ' στη πολη που υπνοβατει ολοκληρη στυλο
τετραδιο με μουτσουρες τις γκραβουρες της Αθηνας
του 90κατι σκουρα κτιρια καρικατουρες
ανθρωπων να κανουν σβουρες
γυρω απο τον αξονα τους με αγχους καμπουρες
αναμεσα τους κι εναντια τους πινουμε
απο του δρακου το στομα βγηκα ανεπαφος
κερδιζω εδαφος εκτακτο περιστατικο με το ραπ εγκελαδο
με βρομικο εγκεφαλο who's next πολυβολα με ραπς σ' αμπουλες
που λες κανω τους MCs δουλες μου μονο με ενα κουπλε
μην το μπερδεψεις με τα μπουμπλε
απο την κολαση πισω δεν θα γυρισεις μουλε.

Μανιακός - Ως το τέλος θα μετράμε μέρες feat. Supreme

Supreme
Ναι
RNS Bong Da City
Μωρή τσιμπουκωμένη
Στοματομπουκωμένη
Μπαίνω γαμιώντας
Τίποτα δε με σταματάει
RNS Bong Da City
Μες στις φλέβες μας κυλάει
Το μικρόβιο
Απ’ τον υπόγειο
Κατευθείαν
Τέρμα τα αστεία
Το στυλ σου άχρωμο
Σαν παλιά σε κάποιο συρτάρι ξεχασμένη φωτογραφία
Δε σέβομαι καμία αστυνομία
Γενικά, δε σέβομαι κανέναν που μου προκαλεί αηδία
Ρούφα τρία
Ας το υφάκι του γαμάω
Γιατί ξέρω πως όταν σκούρα είναι τα πράγματα εσύ κάνεις τη κυρία
Ααα σε μάθαμε
Όμως μη το ξεχνάς
Πως όταν μιλάς για μας
Σε οινόπνευμα τη γλώσσα σου καριόλη να βουτάς
Κάνει μπαμ
Supreme
Το ραπ καθίκι δίνει κίνηση
Μωρή τικ-τικ
Κάτσε να σου πω
Τον πούλο
Μυρίζω θάνατο
Μαζί με την ομάδα μου
Πανέτοιμος για να επιτεθώ
Χ Χ για να επιτεθώ
Να χεις το νου
RNS crew
Βρισκόμαστε παντού
RNS crew
Είμαστε παντού

Mani
Σα ποντικός
Ανάμεσα στα χαλάσματα στέκω κυνηγός
Παράσιτο στη νύχτα, αμαρτωλός
Τι παριστάνεις?
Αγάπηςμαχαιριά πίσω απ’ τη πλάτη μου
Μα για να ζήσεις πρέπει πρώτα να πεθάνεις
Οπότε χάρη μου κάνεις σκρόφα
Πως θα σου κάψω τον εγκέφαλο
Στο ‘πα δεν είναι μπλόφα
Μετά τα ψυχοφάρμακα τα πρώτα κατεβασμένα στη Gotham
Τρελάθηκες με ένα τέταρτο hoffman
Πριγκίπισσα
Εγώ το πλαστικό Θεό σου αμφισβήτησα
Το στόμα μου πηγή πυρός
Κοινωνικός αποκλεισμένος
Ανάμεσα σε ξένους πάντα ξένος
Ένας εγκέφαλος κατεστραμμένος
Και πένθος
Βλέπω θολά μα πάντα περιμετρικά
Από όταν χάθηκα
Σε δρόμους στρωμένους με κωλοδάχτυλα
Αθήνα κέντρο
09 σε πνίγει φvναξέ το
Κι όσο σε πονάει τόσο αγκάλιασέ το
Σε eνα χαλί από βελόνες ίχνη
Βρήκα το δρόμο μου κάπου μες στην ομίχλη
Χωμένες
Επαφές και γραμμές κατειλημμένες
Ως το τέλος θα μετράμε μέρες
Ανοίγω το τάφο σας και κλέβω
Να γίνω χρέωμα αποφεύγω
Είμαι ο knuckles
Ο Mani όταν χάνετε στα drugs
Για αυτό μη με υποτιμάς
Καταστρέφω όλη τη χώρα με ένα φλας
Είναι το Bong

Mανιακός - Είμαι μηδέν

Ειμαι μηδεν αν βγαλω τα ρουχα μου καν δεν φαινομαι
ειμαι μικρος και δε με βλεπετε ραπαδες
ετσι μπηκα μεσα στο σπιτι σου γαμησα την γυναικα σου
μα δεν το πηρες πρεφα ειχα καβλες
ο μονος mc στην Ελλαδα
που θα βαζε φωτια στον εαυτο του και θα ντυνοταν λαμπαδα
αποψε δεν εχουμε φου
γι αυτο μετα τις τζινες θα καιω σαν δαδα απο την ολυμπιαδα
πως θα φαινοτανε στον κοσμο
να παρω ενα cd μου να το χεσω και μετα να τους το δωσω
δεν με νοιαζει καν και δεν παρακαλεσα κανενα
πυθμενας απ τη γεννα μου για μενα
γαμω το ραπ διχως να το ρωτησω
 ενω ταυτοχρονα το ζητας πισω
ειναι πανσεληνος στο υπεδαφος τρεφομαι απο μυκητες
ωσπου να πεσω αναισθητος
ο στιχος πενθιμος.

Μανιακός - Αθήνα,Raps και καταχρήσεις

Γυρισα πισω μαλλον θα περιμενανε απ την πενα μου σιωπη μα εχω στο στομα TNT και προσεγγιζω το τιποτα ναι
μερα με τη μερα μες στο γκριζο καθρεφτιζομαι ανοιγω τα ματια σε οσους τα κλεινουνε
τα αδερφια μου κι εγω bong da city σε οσους μεινανε και το κρατανε ζωντανο βαρος στις πλατες σε εμπολεμες ζωνες με πενες ναρκες ζαλη και παραισθησεις
αθηνα ραπς μονο και καταχρησεις. (Χ2)

Μανιακός - Έχει να λέει

Τι εμεινε απο κεινες τις νυχτες που βαδιζα μονος
ποσες ανεκπληρωτες επιθυμιες
οι αγαπες οι παλιες θαμμενες κατω απο πολυκατοικιες
40 και 5 βαθμους ταχυπαλμιες
δεν προλαβαινω το χρονο γαμωτο
πως καταληγω παντα να λιωνω στο χορτο
η χημικα που στο κεφαλι μου γλενταν
κουρτινες στον καθρεφτη μου
τα ειδωλα μου δεν θελουν να με ξερουνε καν
το προσωπο μου εχει αλλαξει
αναμεσα στα πληθη εμπιστευομαι λιγους
απο το στομα του κτηνους
εκπομπες δεν με ενιωσαν ποτε, δεν συμβιβαζομαι
34 για παντα Αθηνα μου εγινες σταμπα
η μουσικη μου ενωνει την Ελλαδα
τα αδερφια μου σ' αποσταση ανασας
αυθορμητα παντα φορμαρισμενοι, παντα προετοιμασμενοι
με σνομπαρεις αλλα μαλλον το ζηλευεις
το χειριζομαι σωστα, ανασαινω μ' αυτο
γραφω στο πουτσο μου τα κομπλεξ των μικροαστικων ακροατων
γυρναμε γυρω γυρω ωσπου να κανουμε εμετο
σ' ολη την πολη
αν καποτε με γνωρισες να με θυμασαι
που και που οι δρομοι μας υφιστανται να ειναι καθετοι
οπως κι η γνωμη μας shinobi
μωρο μου απο τοτε που χαθηκε το φιλοτιμο γεννηθηκε η συγγνώμη
για αυτο κανε υπομονη κι ολα θα στρωσουν
οι μπατσοι δεν μπορουν να με στριμωξουνε, εχω το νου μου ζεστο
θα παιξω οπως γουσταρω γιατι κανονες δεν ακολουθω
Λογος ημων, gotham, bong da city και εχει να λεει

Μανιακός - Χάνσελ

Ακου,
κατω απ τα πευκα
οταν ανοιγω τα ματια μου μονο νεκρα
σαν να γινα παιδι σε λιγα μετρα
καθως τα βηματα μου με οδηγουν στο τελος
ειναι το μονο που θυμαμαι μεθυσμενος
καθως σηκωνομαι νιωθω τη φυση να με κοιταει
και νιωθω την κυστη μου να ποναει
πηρα τη πιστη και συρθηκα μες στο χωμα
ζαλισμενος οταν πισω απ τον θαμνο ειδα το μελλον μου
ενα παλατι καλυμμενο με διαμαντια
μαζευω τις δυναμεις μου και βγαινω απο την καπνα
και βλεπω φως
δε θα μπορουσα να σκεφτω πως υπαρχει κατι τοσο μαγικο
εχει παραθυρα απο φου

και τοιχους ποτισμενους lsd και βλεπω χρωματα παντου

καθως φωναζω

εκατονταδες γυναικες χορευουν διπλα μου ενω χαμογελανε δεν τρομαζω

γινομαι ενα με καθεμια τους σαν να ητανε η τελευταια καθως γλειφω το πατωμα

και ητανε τοσο ομορφα που οταν ησυχασα

εκλεισα τα ματοκλαδα κι αποκοιμηθηκα

οταν ξυπνησα

παγιδευμενος μες στο φουρνο με κομμενη την γλωσσα μου που να ηξερα

ητανε μαγισσα πουτανα οχι πριγκιπισσα

και γω φαι για αυτην αντιστοιχα

ξερω.