Ηταν μια νυχτα μαγικη
ειδα απ' τη θαλασσα δυση κι ανατολη
τα συναισθηματα μου κανεις δεν μπορει να αγγιξει
ειμαι καλα και οχι οποτε το θες εσυ
ειδα στον ουρανο τ' αστερια θεση να αλλαζουν
ψεματα θα ειπαν οτι η γη ειναι σταθερη
προχωρα τη ζωη σου διπλα ακουσα να φωναζουν
ενω πριν δεν ειχε κανεναν εκει μονο σιωπη
κανω λαθη για να μαθω ποια ειναι η σωστη επιλογη
Τοση σκεψη για το τιποτα βρηκα θα σου γραψω το ποιος ειμαι εχω
αναγκες
οπως ο κοσμος ολος ασπρες μαυρες
στιγμες που μονος θελω να 'μαι
και αλλες με ανθρωπους γεματες
κι αν μεγαλωσαμε ειμαστε αντρες
δεν το
κρινω απο την ηλικια χρονια πολλα που πηρες αδειες
όχτω χρόνια σχέση με
στιγμες χιλιάδες
κι αν ξέχασα σήμερα να σου πω σ' αγαπω άκου τις οκταβες
οπως τα 'πες τα καταφεραμε
ψηλα σε αυτο που κανουμε γιατι διαφερουμε
αυτοι
που πηγαινουν μπροστα ειναι οποιοι δεν φαινονται
κι ασε τις προβολες
για αυτους που ευκολα μαθαινονται
μπροστα με ξιφος και πανω απ' ολα εγω
συγγνωμη για καποιες φορες που κολλαω κοιτα με στα ματια και ισως να
καταλαβεις θα νοσταλγω ενα χαμογελο και ενα καλημερα όχι βραχνο.
Γραφω ελευθερα
σκιτσα, μουτζουρες, λεξεις ανορθογραφες πανω σε κολλες Α4
τιποτα δεν κυλαει ρολοι
κυλαει το θεμα αμα το τρεξω εγω συνηθως με το ζορι ναι
παμε για αυθεντικο κομματι
ολα απ' τον εγκεφαλο ξεκιναν με καταφυγιο το στομαχι
κλεισε μου το ματι
παρε με μακρια, κρυψε με φανερα εκει στης γης την ακρη
ελευθερος ακομα
δεν φτανει ο εκφοβισμος για να λυγισω θελει ακομα
με μια σφιχτη γροθια να με υπολογιζεις στον αγωνα
ανεκαθεν τηρουσα καθε αγραφο κανονα
τωρα βλεπω ποιον δεν φερθηκε καλα στην κατηφορα.
Μελωδικές στιγμές όπου μου ανανεώνουν τις χαρές
κλείνουν πληγές του χθες
μέσα απ'αυτές ανοίγουν δρόμοι
σβήνουν φόβοι
βρες κάποιες πληγές που να σου δίνουνε τις αφορμές
για να μην ζεις μες στο αχανές.
Μελωδικές στιγμές όπου μου ανανεώνουν τις χαρές
κλείνουν πληγές του χθες
μέσα απ'αυτές ανοίγουν δρόμοι
σβήνουν φόβοι
βρες κάποιες πληγές που να σου δίνουνε τις αφορμές
για να χαμογελάς, ναι.
Κοιτάζω γύρω μου και νιώθω πως είμαι στον κόσμο
του απόλυτου εχθρικού σκοπού
κι υπολογίζω πόσο να ανοίξω τα γύρω βλέμματα, μίσος να μην νιώσω
για κάθε πρόσωπο που κάνει για μένα σκέψεις ωστόσο
όπου να δω, όπου κοιτώ
βλέπω φθόνο αρκετό
μα προσπαθώ να κρατηθώ εδώ
και γράφω για πάντα ένα μουντό, τον μουσικό παράδεισο
που κατοικώ όταν θέλω.
Μελωδικές στιγμές όπου μου ανανεώνουν τις χαρές
κλείνουν πληγές του χθες
μέσα απ'αυτές ανοίγουν δρόμοι
σβήνουν φόβοι
βρες κάποιες πληγές που να σου δίνουνε τις αφορμές
για να μην ζεις μες στο αχανές.
Μελωδικές στιγμές όπου μου ανανεώνουν τις χαρές
κλείνουν πληγές του χθες
μέσα απ'αυτές ανοίγουν δρόμοι
σβήνουν φόβοι
βρες κάποιες πληγές που να σου δίνουνε τις αφορμές
για να χαμογελάς, ναι.
Μέσα από τον ρυθμό, πλάθω τον κόσμο που θέλω και εκεί κατοικώ
σκέφτομαι θετικά, χαμογελώ
κινούμενος πάντα στο φως σ'αγαπώ, κι ας υπόσχεσαι πως σαφώς είμαι εχθρός
αμυνόμενος, είμαι τυφλός και κουφός, ζωντανός ευτυχώς κι έτσι μένω αγνός
μες το παιχνίδι όπου λέγεται ζωή
ο μόνος που επιζεί είναι αυτός που κλέβει λίγη αναπνοή
είναι αυτός που βλέπει την αυγή
και προσπαθεί απ' το φεγγάρι να πιαστεί.
Μελωδικές στιγμές όπου μου ανανεώνουν τις χαρές
κλείνουν πληγές του χθες
μέσα απ'αυτές ανοίγουν δρόμοι
σβήνουν φόβοι
βρες κάποιες πληγές που να σου δίνουνε τις αφορμές
για να μην ζεις μες στο αχανές.
Μελωδικές στιγμές όπου μου ανανεώνουν τις χαρές
κλείνουν πληγές του χθες
μέσα απ'αυτές ανοίγουν δρόμοι
σβήνουν φόβοι
βρες κάποιες πληγές που να σου δίνουνε τις αφορμές
για να χαμογελάς, ναι.
κάτω και βρες τις διαφορές
κάτω και βρες τις αφορμές
και επέλεξε να ζήσεις μακριά απ'το χθες
ναι, κάτω το φως σε περιμένει
Το μπαλκόνι τηλεόραση
δένω παπούτσια φεύγω, ο κόσμος απόψε μου μοιάζει πρόκληση
πηγαίνω στάση κι ανάβω τσιγάρο απόλαυση
κάνω σήμα στον οδηγό σταματά, ανεβαίνω
απ' το παράθυρο κοιτώ καθιστός
δίπλα μου μυρίζω τ' άρωμα που σου 'χα πάρει πρόπερσι
ξυπν' αναμνησεις
κολλητά παντελόνια κωλάρα τα φοραν ανήλικα φωνάζουν αν θα με γαμησεις
καταλήξεις μάζα νεκροζωντανων να κατεβαίνουν κέντρο, κράχτες θέλουν να ψωνίσεις
τόσα πολλά ν'αποφασισεις
προχωρώντας ακούς απ'των μπάτσων τους ασύρματους ενδείξεις
βλέπω λίγο πιο κάτω βρώμικο πουλανε, το ζηλεύω
άδειο ψυγείο, δεν ξέρω κι άλλωστε να μαγειρεύω
τόσα πολλά για να τα ξέρω, συνεχίζω κάτι να γυρεύω
θέλω γυναίκα αμαρτωλή χωρίς απαίτηση μετά να την βολευω,ε
μέσα από τοίχους βλέπω, μάλλον τρίτη όραση
είδα, βομβαρδισμοί στη βουλή επικρατεί μια κόλαση
η αιτία δεν έχω όρεξη, τέχνης επώαση
στην τσάντα σπρέι, τον λόγο βάφω, τρεξίματος βλέπω απόδοση
καλά να περάσω επιμένω
γι' αυτό που θελα δεν επεμβαίνω
ένας γέρος περίεργος που με κοιτά σα να του χω πειράξει τα νιάτα του κλέβω
τη βρόμικη Αθήνα καλά και της κάνω, ρυπαίνω
η ανάσα μου αρκεί τον αέρα σας να παίρνω
περί πολιτισμούς τ'ακουω και κλαίω
τόση συγκίνηση που πα να καθαρίσω απ' το δρόμο κανένα σεο
μεγάλη η νύχτα κι έχουμε αμοιβαίο
το ότι μισώ την μέρα μου στο κρεβάτι επιπλέω
τώρα που το πα
τέλος δρομολόγια, πρέπει να γυρίσω σπίτι μάλλον με τα πόδια
στ' ακουστικά βάζω από μας, λίγα τα λόγια
η σκέψη μου μουντή μυρίζοντας πράγματα ψόφια
στο τέλος φτάνω, για ύπνο θα πάω
επόμενο εικοσιτετράωρο θα περιμένω ανυπόμονος να το ζήσω και κάποια ιδέα να συλλαμβάνω
δύσκολος ο κόσμος, εύκολη η φυγή
γράφω στο μπλοκ μου γιατί θα μου χρειαστεί.
