Εισβολέας - Το Αφήσαμε για Αύριο

Έτσι μ'αυτή την κωλοευέβρεση που την λένε ρολόι,σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας σαν να είναι βάρος..και μας είναι βάρος,γιατί δεν ζούμε κατάλαβες..μόνο κοιτάμε το ρολόι,να φύγει κι αυτή η ώρα να φύγει κι αυτή η μέρα,να έρθει το αύριο και πάλι φτου κι απ'την αρχή..χωρίσαμε την μέρα σε πτώματα στιγμών,σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας,μέσα στις σπηλιές του είναι μας,στις σπηλιές που γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν αξίες,σαν ανάγκες,σαν ηθική,σαν πολιτισμό...κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών,αφήνουμε τα πιο σημαντικά,τα πιο ουσιαστικά πράγματα..όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα,με τα λουλούδια και τα δέντρα,να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας,να κάνουμε έρωτα,να απολαύσουμε τη φύση,τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος,να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας,να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας..όλα,όλα τα αφήσαμε για αυτό το αύριο που δεν θα έρθει ποτέ..μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα όπως πόσο τον αγαπούσαμε,πόσο σημαντικός ήταν για μας όμως τ'αφήσαμε για αύριο

Κάνε πίσω αν θες εσυ

τον πήρα εγω τον δρόμο μου θα παω και οπου βγεί

ρισκάρω,έτσι είναι η ζωή και αμα δεν πάρω

θα αποκτήσω ακόμα μια ουλή για να κοζάρω

Δεν ξεχνάω γιατί φτιάχνω μουσική

για αυτούς που αγαπάω να τους ευχαριστήσω είναι λίγο

που είναι εκεί για να ακουμπάω το στιχάκι αυτό κολάω 

σαν χαρτάκι και το αυτί σου είναι ο πότης που το γυρνάω

Εισβολέας - Πέφτω και Σηκώνομαι

πέφτω και σηκώνομαι, σκοντάφτω και πέφτω πάλι
μα ετσι ειναι, έχουμε μάθει πλέον αλάνι
και όποιος κλαιγετε , σπίτι του, γάλα ,φαΐ και νάνι.

Τα βάσανα μου η αδυναμία μου
το μονο που θελω ειναι η ελευθερία μου
να κανω αυτο που προστάζει η καρδιά αδερφέ
και θα πληρώσω και γω στο τέλος καθε αμαρτία μου

Εισβολέας - Ο Μύθος Καταρρέει

Αφού παύει το μονοπώλιο ο μύθος σας καταρρέει
περήφανοι Ελληνες που γίναμε ελληνες Ευρωπαίοι
ο τζάμπας μπορεί να ζει αλλα ο πνέυμας δεν αναπνέει
γραμματείς και φαρισαίοι φωνάζουνε mey dey

Εισβολέας - Τα παιδικά μου χρόνια

Θυμάμαι Σεραφίνο
θυμάμαι το Μπλέκ
θυμάμαι τη Μανίνα
θυμάμαι σταρ τρεκ
θυμάμαι το φρουφρου και το παππού του
θυμάμαι σπορτ μπίλι και το τσαντάκι του
Μα, μόλις ξυπνάω και ξεκολλάω
βλέπω πως έχω μεγαλώσει πια και πάω
δεν είμαι πια εκείνο το παιδί
που'χε ένα όνειρο να κατακτήσει τη γη μ'ένα σπαθί
περνάω απ'τα μέρη τα γνωστά, μέρη παλιά
απ'την κάτω γειτονιά που δε μένω τώρα πια
νοσταλγώ στιγμές που'ζησα στο χθες
δίχως έννοιες και σκοτούρες πολλές
είδα λάθη, βίωσα κακές στιγμές
ένοιωσα τον πόνο όταν μου'παν πέθανες
γιατί ξέρεις; δε θα σε ξαναδώ
χαιρετίσματα λοιπόν απο ένα φίλο παλιό

Υποχρεώσεις, τώρα γύρω μου πολλές
ξέχασα αλητεία, συμμορία, γειτονιές
επειδή στα νοίκια τρέχουν, κάνουν στροφές
κάθομαι στ'αυγά μου δίπλ'από ενοχές
αχ να ζούσα λίγο... το χθες
κι ας μην υπήρχε αύριο, γίνεται λες;
βουρκωμένος σκέφτομαι τι πέρασα γιατί
δεν είμαι ο μόνος ξέρεις πάνω σ'αυτή τη γη
ένα μέρος της καρδιάς μου ανήκει σε αναμνήσεις
το τραγικό αυτό είναι πως δεν μπορείς να τις ξαναζήσεις
διορθώσεις το κακό για να φύγουν οι τύψεις
πρόβλημα δίχως λύσεις Α!
έχει γίνει μια κραιπάλη και το ζω
θυμάμαι απλά πως ήμουν φίλε και νοσταλγώ
ανέμελος, επιπόλαιος παιδί μικρό
θυμάμαι ήταν αγάπη τώρα τι να σου πω